15 ene 2014

Crónica off. vídeo

Llevaba mucho tiempo pensando hacer una jornada íntegramente “off road” y había decidido aprovechar la escapada a Pingüinos para que uno de esos días fuera más allá de lo asfáltico.

Me desperté en Bragança –Portugal-, una preciosa villa del Noroeste luso, abrazada por una geografía perfecta para la práctica de lo que tocaba. Desayuné con tranquilidad mientras me veía la etapa del Dakar para ir entrando en materia jeje. Me tiré unos buenos cuarenta y cinco minutos en ponerme de romano, hacer la mochila y arrancar, pero es que lo último que quería era un día con prisas y ya me conozco. A ver, como bien he dicho hoy tocaba “fuera pista” y en solitario las prisas son poco recomendables. Viajar solo me encanta, pero la precaución y la cabeza fría es algo que puede evitar ese mal trago que ninguno queremos en estas circunstancias. Una mala caída en medio de ninguna parte puede echar por tierra muchas ilusiones por no ponernos trágicos. Hay que tomar los riesgos justos y evitar tensiones es algo esencial para no empezar cometiendo errores, que aún así se sucederían, pero sin mayor consecuencia.

La mañana estaba fresca y las pocas nubes que asomaban eran suaves y gentiles, así que la lluvia no sería de esperar.
Las colinas y valles se fueron alternando para hacerme el paseo de lo más ameno; los riachuelos cruzando los caminos se convirtieron en algo de lo más habitual, y tanto que en ocasiones inundaban el “track” para agudizar mi concentración si no quería ver mi moto con el agua al cuello.
Desaparecieron las nubes dejando paso a un tenue pero de agradecer sol invernal. Nada podía ser mejor que estar allí devorando kms de caminos embarrados, surcando lagos y conociendo una parte de Portugal que llevaba tiempo llamándome por el nombre. Así que la confianza se fue apoderando de mí de manera sutil, sin darme cuenta, hasta que la cuenta se materializó de golpe. De golpe y porrazo contra el suelo.
No fue en una curva rápida ni haciendo el cabra. Fue prácticamente en recta. La rueda trasera no consiguió salir de una rodera por culpa del huidizo musgo y me adelantó por la izquierda. Cuando me dí cuenta de que tenía la moto completamente de lado ya era demasiado tarde. Me disparó a unos tres metros de distancia como quien tira una piedra y allí estábamos ambos tendidos sobre lo verde, mirándonos a los ojos conocedores de lo que acababa de suceder.
Un espejo roto sería el saldo total, así que continué sin mayor problema, pero con mucha más precaución, consiguiendo frustrar tres intentos más de la trasera por hacerse con la cabeza del conjunto, cortando gas a tiempo claro!... pero en otra ocasión y después de un par de horas más de paseo, volvió a suceder en las mismas circunstancias que la anterior, pero esta vez ni cortando gas conseguí que la moto se pusiera en dirección opuesta a la deseada y zas!.
Antes de llegar al suelo ya sabía como acababa el cuento. Creo que no estuve horizontal ni por un nanosegundo. Me levanté, hice lo propio con la moto y me piré de allí prometiéndome que otra de esas no me volvería a pasar y así fue.
Soy novato y lo pagué, pero también me ha quedado claro que las ruedas mixtas que calzo no son de lo más recomendable para una jornada completa en esas condiciones, aunque he de decir que tampoco se portaron mal del todo. La delantera, a pesar de ser una tkc80 120/17 cumplió como si fuera de lo más endurera, para lo que yo la exigía claro!, pero la trasera, heidenau k60, parece que no ha cumplido todo lo que se podía esperar de ella, o simplemente he esperado más de lo que está dispuesta a cumplir.

No todo fue caerme una y otra vez, en ocasiones era la moto la única que decidía acostarse sobre lo que coincidiera en cada momento, en inequívoco síntoma de cansancio, pero es que ante un desequilibrio, hacer fuerza para mantenerla en pie me resultaba imposible, o mejor dicho, poco apetecible. Siempre optaba por volverla a recoger cariñosamente del suelo y así fue en alguna que otra ocasión. Era de esperar, si me pasa pateando piedras por casa en salidas de un puñado de kms... en ésta de unos 120 kms íntegramente “off”, no sería menos, y así fue, casi proporcional jeje.

No pensemos que la jornada fue penosa de caídas y sentadillas, ni mucho menos, nada que ver. De lo que más abundaron fueron momentos de esos en los que tocaba decidir.
Bajarse de la moto, reconocer el terreno y afrontar una dificultad o directamente desistir para buscar alternativa y así continuar ruta de manera segura y sin comprometer mi físico ni el de mi moto. Pero he de decir que la alternativa no fue de lo más recurrido y una vez sopesados los pros y los contras y visualizado lo peor que pudiera ocurrir, navegar por aquellos doscientos metros de agua por los estribos, vadear aquel río hasta las rodillas o trepar un desmonte, fueron decisiones que han hecho de la jornada algo en lo que muchas veces había soñado. Una aventura!.

Vimioso y luego Miranda do Douro me vieron pasar. Después tomé carretera para entrar en España y dar señales de vida a la familia, así que en cuanto encontré un menú del día, lo primero que hice fue precisamente eso, llamar, y luego comer como si nunca antes lo hubiera hecho. De postre me devoré los sesos pensando si adentrarme otra vez por lo marrón o claudicar rumbo Pingüinos por lo negro. Pero una vez tomado el café y ya todo en su sitio, hallé la única conclusión lúcida a la que podía llegar. Volvería a tomar el salvaje track hasta que el sol proyectara una larga sombra de jinete y montura en inconfundible ocaso y así fue.

El tramo por tierras zamoranas fue mucho más fácil, seco, y con apenas desniveles, en ocasiones más técnico, pero igualmente encantador entre preciosos bosques, puentes romanos perdidos en cualquier lugar y toros y más toros que lejos de asustarse me veían pasar con ojos de no haber roto un plato.




Portugal nunca defrauda y creo que no tardaré demasiado en hacerme otra escapada por sus frondosas tierras de amables gentes, pero hasta entonces seguir practicando para ir corrigiendo tantísimos errores propios del que está empezando.







El vídeo no son más que fragmentos de las pocas grabaciones que hice; cinco minutos de la media hora de vídeos que no hacen justicia alguna a las seis horas que pasé sin saber nada del asfalto, así que hasta en lo de grabar me queda mucho camino por delante:


10 ene 2014

Pingüinos "off"

Hoy debería contar todas las peripecias que he tenido que hacer. Las veces que he levantado la moto del suelo. Las que he resurgido de mis cenizas. Los guiños de los pastores. Las sensaciones de un manilllar que no quiere saber de mi mientras lucho por hacerme con su confianza. Los ríos que he vadeado. Las trialeras que me han presentado y los caminos anegados que si pudiera habría rechazado. Pero no. Hoy. Después de haber pasado el día motero más emocionante de mi vida, la palma la llevan unos tipos raros cordura en piel que me han hecho sentir en casa. Gus el saco. Carlos la cama. Y estos y los demás el calor. No hay "off" que les haga sombra.


9 ene 2014

Pingüinos "on"

Llevaba toda la semana acumulando ganas de viajar y hoy el orgasmo ha sido exponencial. Me di cuenta al sorprenderme cantando la de "voy camino Soria", del Caligari ya sabéis, cuando en realidad voy camino Valladolid juas!, con parada en mi querida Portugal claro!.. y así todo el tiempo rememorando viejos exitos de mi infancia que no vendría al caso enumerar, pero que demostraron las verdaderas ganas que tenía de pillar carretera y tirar y tirar indefinidamente. Y asi fue que mi primera parada la hice ante el paupérrimo cartelito que anunciaba mi inminente cambio de país.
Hasta ese momento disfruté como un cochino, unas veces mas cochino que otras, pero en general, la ausencia de tráfico por los municipios "secundarios" por los que había ideado la ruta, me proporcionaron un paseo de lo mas relajante con broche final. La carretera que desde Verín te catapulta a la A Gudiña y que luego continué hasta las mismísimas puertas lusas, que se traduce en un buen puñado de serpenteantes kms que dan razón a un viaje en moto. Me refiero a tal sucesión de curvas que abstraen de cualquier otro pensamiento mundano mientras esperas que nunca acaben. Si en ese momento, en plena trenzada, entre lazo y lazo, una voz redicha me preguntara aceleradamente por mi nombre, titubearía como un tonto... y acabaría contestando: "arcén" o alguna otra palabra relacionada con el juego que me ocupaba.
Luego llegó la noche. Con lo que me gusta a mi la noche a pie y lo poco que la disfruto en moto oiga!, pero es que aún por encima mi "tranganillo" no alumbra, así que no me quedo mas remedio, farolillo en mano, que ir a tientas superando las dificultades que tiene el rodar por una carretera portuguesa de montaña invernal asolada por legiones de hojas húmedas a ambos flancos, que habiéndose hecho fuertes ganaban terreno a lo transitable por minutos, mientras esperaba que mi destino me saliera al paso.
Dos cosas hacen que valiera la pena el paseo por la penumbra. La primera de ellas, un tramo en el que la escuálida pista discurre sobre la cresta de la montaña mas alta del lugar, proporcionando la sensación, al no ver mas que pista y cielo, de ir surcando el aire. En serio, sin psicotrópicos. Una pasada!. La otra unos tres o cuatro corzos que se me cruzaron con suficiente margen para no asustarme, brincando con sus graciosos traseros blancos acabados en puntiagudo rabo. Una cucada la verdad. Ah! Otra cosa buena es que me apunto una de las pistas mas "ready to race" para mi tranganillo de las que nunca he catado. Así que me queda pendiente una visita más por esta zona, que ya será en verano claro!.
Hoy duermo en Bragança despues de una deliciosa tarde de viaje y mañana más, y muy distinto.


8 ene 2014

y llegaron los reyes...

Carol llevaba todas las navidades con el run run de que mi regalito no llegaría en buena fecha y así fue, el día “D” resultó ser ayer mismo con el turrón caducado de un día, pero eso es lo de menos... Me lo entregó, lo abrí y al verlo el tono agilipollado que adoptaron mis facciones creo dejarán huella en mi rostro para el resto de mis días.
Se trata del libro de “a rodas polas aldeas”, sí, dige bien, el libro, publicado por una editorial, con los derechos de autor reservados (por si alguien me plagia jajaja) y toda la pesca... un libro como tal, con el contenido íntegro de este blog hasta la fecha en que Carol decidió llevar a cabo tal barbaridad y con la increible tirada para su primera y genuina edición, de un único ejemplar, el mío jeje.
El libro me ha hecho la ilusión que hace un detallazo de este calibre, pero lo que me ha desbordado, lo que me ha condenado a este nuevo look facial, es el hecho de haber constatado una vez más la conciencia que ha tomado mi pareja con mi pasión incompartida, por la que ha llegado a mostrar un respeto que de ninguna manera llegaré a compensar. El hecho de verme acompañado por alguien que después de catorce años me sigue entendiendo y ha hecho el esfuerzo de comprender mi evolución sobre las dos ruedas, es lo que ha marcado este regalo a fuego.


Gracias Carol, por el grandísimo y costoso trabajo en la edición y por haberte sobrepuesto una vez más a esa apatía por un mundo que no comprendes, por mi. Pensaba que tu generosidad y apoyo en mi último viaje serían difícilmente superables y no has tardado ni un año en demostrarme lo capaz que eres de batir tus propias marcas. Gracias.


















2 ene 2014

enduro?

Na miña última visita a Xesteiras quixera regresar por outra ruta, pero o pouco de darlle comezo, caín na conta que meu nivel "off" distaba moito do que esixía aquel primeiro descenso. Así que daquela pejeille unha boa enroscada o mango e puxen a moto mirando as costas. Pirei.


Desta volta decidín ir dar con esa pendiente para afrontala dende abaixo e alí estiven logo dun fermoso paseo polas ladeiras dos concellos de A Estrada e Cuntis. A parede fíxome parar. Non sabía dicir de canto sería o desnivel que tiña que afrontar, pero o visor (oruxmaps) mostraba claramente como aquel cortafuegos debuxaba unha cruceta sobre cada unha das curvas de nivel.
Hoxe con máis calma conto as liñas de nivel das que falo, que distan entre si 20 metros de altitude, sumando un denivel duns 60 metros. Utilizo a ferramenta do visor para medir distancias e resultan uns 500 metros da primeira liña a última, así que aplicándolle a fórmula "destivel x 100/distancia = % pediente" descubro que a conta ofrece un 12% de desnivel medio, que non está mal, pero e que facendo a mesma operación entre unha das liñas e a que lle segue, a porcentaxe ascende ata o 20% de desnivel. Flipo!, pero maís flipaba no medio e medio da pendiente cando me vía obrigado a manter o gas para non restar metros costa abaixo derrapando por mor da propia gravidade e a falta de agarre.

No vídeo non se aprecia demasiado ben... ou igual sí reparando no ángulo que fan as árbores coa propia pendiente, pero non se ve nada clara a cousa... sexa como sexa para min e meu tranganillo foi igual que gañarlle o pulso a unha parede do 100% e a sensación de tela superado, encheume de alegría.



medindo a distancia da parede






17 dic 2013

Probando probando!!. video.



O sábado pasado tiña, como xa e habitual, pouco máis dunha horiña roubada a caracán para darlle jaaass a moto, así que decidín facer probas coa cámara e grabar o mesmo percorrido dende distintos ángulos... a cousa parece que pode chegar a prometer jeje, pero terei que dar cun trazado máis interesante, que as pistas do lado da casa sonche unha ruina trazada a tiralíneas, e seguir afinando na montaxe claro!. O que sí parece patente e que as tomas polo chan, coas rodas de protagonistas, imprimenlle certa velocidade os vídeos, así que haberá que seguir facendo desas.


VIDEO











17 nov 2013

Xesteiras. Vídeo

Xa estivera alí doutra volta, hai pouco máis dun ano e quedara totalmente engachado a este sitio. O entorno e dunha fermosura especial e a sensación de liberdade faise mais tanxible que nunca. Monte Xesteiras reune todo o que se lle pode pedir a un paseo “off” de calidade; kms sen asfalto ningún, entorno boscoso coma poucos, un desnivel importante de principio a fin e un cumio que fai meta de chegada, cunha panorámica que nada ten que envexar a Paxareiras ou a propia Curota. Pena de estación meteorolóxica claro!, pero todo non se pode L.





















15 nov 2013

Primeiras reflexiós -off-

Polo momento non levo mais de tres saidas, ou máis ben escapadas, porque sabendo que en pouco máis dunha hora estaba de volta na casa, falar de saidas resulta esaxerado… pero dabonda para darme boa conta que rodar polo marrón non é un chiste. Paréceme moi técnico, moitísimo máis do que nunca imaxinara... abrir gas e forzar o cerebro a procesar unha chea de cousas faise co mesmo cable que tira do carburador, co mesmiño!. Afrontar unha curva “rápida” dunha pista forestal non che son parbadas. Se no asfalto hai que chegar cos deberes feitos, polo monte hainos que traer listos da escola, ou abrir gas pechando os ollos e que pase o que teña que pasar. Todo é novo para min, dende o primeiro charco, a primeira pedra, árbore no medio do camiño ou cortafuegos, así que disfruto con cada metro que fago ou trampa que deixo atrás, e cada vez, o corpo píde máis lío… pero seguirei liando a modo.

Pouco a pouco vou superando meus temores, inseguridades, que fanme caldo na camiseta igual que as primeiras veces que baixaba na moto o pueblo logo de sacar o permiso, que a tensión en cada músculos facíame chorrear hasta do lugar máis escuro do corpo, pois ajora igual, chego a casa dando noxo pero satisfeito, e o mais importante, desfogado de darlle o mango por  pouco tempo que fora.

A moto vai caralluda, igual debería baixarlle máis a presión da roda traseira para que enjanche millor nas subidas ou toquetearlle no amortiguador, irei probando… pero estou moi contento co seu comportamento e parece que as barras quedaron ben reguladas logo de probar distintos tarados, así que en liñas xerais moi ben, a falta de cambiarlle o piñón por outro dun dente menos para poder rodar maís entre segunda e tercera, ademáis de darlle ese "punch" de gas que faille moito a hora de pinzar de diante ou facela derrapar para meter ou sacala das curvas.

O tema da equipación tamén vai a modo, que todo de vez non se pode, pero está claro que para ir polo monte hai certas cousas das que non se pode prescindir, así que últimamente non deixo de remexer pola rede na procura da mellor relación calidade precio.

A navegación, como non podía ser doutro xeito, corre por conta de "Oruxmaps" e logo de ter localizado un mapa con curvas de nivel e camiños detallados (topo 4umaps), e descargado miña comarca para poder traballar "off-line", teño a papeleta resolta. Así da justo!!


**************


Espero ler todo isto daquí nuns anos escarallándome a risa daquelas primeiras conclusiós. O final este blog trata diso, de recordarme a min mesmo quén era eu hai uns anos e que cousas tiña nesta cabeciña que non deixa de rillar.


captura Oruxmaps (topo 4umaps) en 3D













13 nov 2013

Traballando co Oruxmaps. Vídeo.







Onte tiña que localizar unhas fincas que previamente, hai uns días, tivera que posicionar no GPS coa inestimable axuda do Oruxmaps, para preparar a documentación dunha herdanza coa que anda a voltas miña dona… e como a cousa prometía enredar polo monte un ratiño na procura dos “waypoints”, decidín coller a moto que fixo remataría antes a faena, e de paso, porqué non facer un video, jur jur!!















8 nov 2013

Probando chuches. video




Con isto de ir aumentando a seguridade polo marrón, fíxenme cun collarín de espuma e unhas botas de verdade, de astronauta, das que fan que en vez de pes teñas muñós insensibles, case inertes. Con estas botas a sensibilidade nas palancas de marcha ou freo é anecdótica, pasa a rexistrar índices negativos. Non e que perdas tacto, non, directamente sofres amputación dos membros para pasar a traballar con zancos ortopédicos. Nunca tal cousa pensara.

O paseo non pretendía ser mais que unha posta en escea dese par de elementos, a meu xuizo indispensables  para pasearse polo monte, e así foi, pero unhas cousas levaron a outras e o pouco xa estaba sorteando trampas de todo tipo, sudando coma un can e desexando que todo aquilo rematara dunha fuckin vez… NAAAAA!! Estaba a disfrutar coma un porco nunha lameira, coma se fora o único jalo do jaliñeiro, por tutatis!! Canta felicidade pode transmitir un ferro?? Pregunteime nun par de ocasios sen dar coa resposta… pero e que dende que coñecin a austríaca ésta, non deixo de facerme a mesma pregunta unha e outra vez...


Fixen cumio, parei, fotos de rigor, vista o horizonte e jassssss!! polo corta fuegos abaixo. Abrelle gas aquí para endereitar isto, baixa o cu que non ves que isto afuciña, ollo coa lagoa glaciar, a fochanca, o pao e os penedos, toxos, toxos e mais toxos. Acabou o corta fuegos sen pena, pero coa gloria de ter sentido ben reguladas as barriñas estas que calquer día montolles un altar. O subir cara o cumio parecíame que non estaban ben taradas de todo (será cousa da miña postura que fai que cargue moito os brazos), pero en baixada e llaneando polo corta fuegos, totalmente irregular, a orquilla traballaba coa dozura propia  dunha diosa grega, tragando todo canto había jeje.



Cheguei a un camiño que metia medo, pero claro, ca chuvia treboenta de onte a noite, era de esperar dar cun pantanal así. Metín a moto polo medio e medio do camiño enlamado e como vin que a cousa ia ben, apreteille o gas con intención de pasar aquilo o estilo dakariano, pero non, antes parei forzosamente na lama para comprobar testura e sabor. Pero ainda así, e coa moto enterrada hasta as orellas, tiña tatuado un sorriso na miña face que calqueira diria que son o tonto do pueblo. Erguina e jasssssss!!!!. Fixen un par de kms por pistas duras practicando aquilo de sair da curva a golpe de mango e nunha destas, cando case me adianta a roda traseira pola dereita, decidin que por hoxe ben chegaba de sensaciós fortes. Barrín o monte cerrei a porta e pirei dalí antes de que ninguén notara miña presencia.

As botas caralludas, a proxima vez mirarei de non deixar as pernas en casa, por aquilo de ir collendo confianza. Non, en serio, moi ben, cambia todo, pero dinme conta que a distancia das palancas aos estribos, está especialmente pensada para montar con botas de astronauta, así que por esa banda moi ben. O collarín dame seguridade, igual non vale para nada, pero pensar que por levar esa merda o perigo de desnucarme podese ver diminuido nun 0,000002% faime ir algo mais seguro. Psicolóxicamente faille moito. O malo foi a conxugación de ambos elementos, que obrígame mirar de levantar o manillar un par de centímetros. A ver!, entre que as botas fanme crecer un centímetro e o collarín non me deixa tirar moito a cabeza para atrás, non queda outra que mirar de ir mais erguido na moto, levantar o manillar vamos!, así que merda! terei que ir mirando outra chuche máis jejeje


Por certo, da baixada polo corta fuegos e da esparramada na lama non busquedes nada no vídeo. Pensaba que lle dera a “rec” e dinlle ostias!.
















22 oct 2013

Outro pasiño "off". vídeo

Hora e media tiña para darlle unha voltiña, e tendo chovido coma choveu o venres mailo sábado, había que probar as rodas polo barro, que o final foi ben pouco, pero había que sair na prucura del.

Fíxenlle un “pit stop” na gasolinera de Casalonga para lle baixar presión as gomas. A un bar e medio, menos non eh!, que non me quero deixar a llanta no primeiro croio dun carreiro calquera, paso!!... e JASSSS na procura do “Track” que teño cargado no teléfono.
Unha cousiña teño que dicir: Os tempos e as distancias polo monte non che son ijuais. No monte cada minuto intensifica o que lle segue e desmerece o anterior. Non digo que non pase o tempo, simplemente digo que quince minutos por un tramo medio complicado, faiche caldo na camiseta, así que unha hora mallando, para un recén chegado coma min, eche unha a-ni-ma-la-da (notas de novato: sair de verán ainda que neve). Por outra parte, ademáis do tempo, temos a distancia. Miña idea era de facer o percorrido todo (que pasa polos concellos de Ames, Santiago e Negreira) en menos de duas horas ou así... pero nunha hora non fixera máis que chegar a Figueiras (que por asfalto levaríame sobre 10 min.) Vamos! que enredo mais polo monte que no bar tomándolle a arrancadeira. Terei que pensar adicarlle unha mañá enteira o paseo circular pola comarca...

A cousa é que rodando mais polo “off” que polo “on”, cheguei o alto de Figueiras pouco despois de ter espallado a moto pola corteza terrestre con bastante menos mimo do que quixera, pero sonche cousas de novatos que hai que ir pulindo, verédelo no vídeo (nota: coller unhas botas off das que non esbaran), así que para cando as primeiras pingas decidironse materializar no meu casco, eu xa puxera os peteiros contra casa e abríralle jas polo nejro coma se fora o fuckin Marquez sorteando vacas, vellas e cadelas doentes. Adiantei a unha nuve treboenta nunha roda e dinlle as costas a choiva derrapando cas duas mentras lambía o asfalto cas orellas, así que cheguei a casa con marxe dabondo para pasarlle o tratorito polo prado antes de que me collera a manta de auga.


Unha saida caralluda!!.























8 oct 2013

Iniciándome en el "off road". vídeo

Mucho me queda por delante, pero yo seguiré paso a paso, sin prisas, para ir haciéndome más interesantes los avances y más perdurables las mejoras sobre la ktm... para conocerme a mí y a mi propia montura sobre un terreno que no es el habitual, en el que todo es distinto, en el que se disfruta de otra manera.

Así que por fin me decidí a montarle las ruedas mixtas de tacos que tenía aburridas en el garaje desde que las adquirí aprovechando una buena oferta en la red cuando las temperaturas aún exigían seguir rodando sobre asfalto, pero llegado el otoño ya no me pude aguantar más y este ha sido el resultado:






CONTINENTAL TKC80 120/70/17 y HEIDENAU SCOUT K60 150/70/17


Lógicamente rodar por lo marrón con unas Dunlop Sportmax Mutant o con unas Pirelli Scorpion Trail (ambas increíblemente buenas sobre asfalto) a rodar con los taquitos nuevos de estreno... es como la noche de la sima más profunda y el día sobre la cumbre más expuesta. Esa es la sensación de quién no ha probado otra cosa antes, del que se está iniciando en esto y sin haber tocado ni amortiguación ni presiones, tal cual desmontar unas gomas y montar las otras, estas han sido mis primeras impresiones. Me reafirmo, quiero ir poco a poco para saborear hasta la más ínfima de las mejoras y así poder aprender y distinguir bien entre lo que es bueno y lo que es mejor.


MI PRIMERA INCURSIÓN:





















7 ago 2013

Non so de motos vive un. video

O meu e rodar, asi que de vacacios en familia non me queda outra que aparcar a ktm e coller os patíns... O caso é rodar rodar e rodar jejeje



                           















3 jun 2013

Otra cúpula!

Hay que ir dejando atrás aquellas cosillas que monté en la moto con el único propósito del viaje, pero cuesta, es como pasar página y no quiero... así que iré poco a poco.

He comenzado con la cúpula papal, que sinceramente, no me chista demasiado y a pesar de ser efectiva, no casa con la estética seglar, pagana, de mi tranganillo, ni con la mía claro!, así que he optado por algo más...
Bueno, mejor verla!

Lo que sí, decir que esto engancha y aún me queda cubo para un par de cúpulas más... para ir probando cosas jejeje y además, con el trabajo que da, pues nada... ayer llegué a casa sobre las nueve, acosté al peque, me puse manos a la obra y antes de cenar ya tenía la nueva cúpula montada.

p.d.: Lo sé, todas quedan mal, pero ahora solo puedo ver la antigua KTM "ready to race", en modo "ready to travel"... ya iré cambiando la óptica con el tiempo.

Saudos!

















21 may 2013

Resaca de viaje


Aquí iré poniendo cualquier cosa de interés, o no.


Saldo:
Me he gastado 1350 euros en 16 días (buff! nunca tal cousa fixera), entre alojamiento, comida y taller.
He dormido en hoteles, hostales, hostels, Bed & Breakfast, en la habitación de un camping y hasta en la casa de un particular, por una media de unos 28 euros noche, con desayuno, lo que hace un total de 420 euros.
Me he cascado 7500 kms con gasolinas que oscilaban entre 1,25 (razonable, muy bien) y 1,80 (estafa) euros/litro, vamos! unos 600 euros en gasolina. (en Italia llegué a ver el litro a 1'90, pero antes de pagar eso la robo).
Como en taller se fueron 70 euros, más 10 euros en un bote de aceite para la cadena, me he gastado lo que resta, unos 250 euros, en vivir a todo trapo, comiendo marisco, caviar y champán a diario, en sueños, por el día comida normal, casi siempre sentado a una mesa, pero algunas veces he comido o cenado de lo que venden por la calle, muchísimo más económico.
Se puede viajar por menos dinero en cuanto al alojamiento, haciendo de los hostel meta diaria (pagué 10 euros en Sarajevo y 9 en Kotor), lo que obliga a parar siempre en ciudades que disfruten de los mismos claro!, pero a mi esta vez no me valía, yo lo que quería era viajar sin una meta obligada y la diferencia ronda los 200 euros para 15 noches y yo los pagé. También está la opción de la tienda de campaña y camping a diario, pero así ya no se puede viajar ligero y esa era una premisa que no pensaba incumplir. En la comida también se puede ahorrar bastante comiendo por la calle, pero también dependes de encontrarte a la hora del hambre en localidades que ofrezcan esta opción. En ciudades o pueblos grandes vamos!.

Mi Moto...
mi moto!, mi moto es cojonuda!, coooomo mi moto!, no hay ninguna!!!... lo siento pero me desato cada vez que pienso en lo bien que se ha portado la jodia. Lo bien que ha respondindo, a cero metros o a dos mil y pico sobre el nivel del mar, sin renqueos, desmayos o reproches. Lo bien que se ha portado aguantando "altas" velocidades constantes y frenadas, derrapadas y acelerones, que en ocasiones resultaron agotadores. Perfecta!. Creo que la he dado lo que me pedía y yo creo haber recibido de ella lo esperado. Fidelidad y fiabilidad. Así que solo me queda disculparme por haberla hecho sufrir más de lo prometido en interminables rectas o dejarla bajo mínimos de aceite en una ocasión. Mis disculpas y gracias por haber respondido como el primer día luego de completar tus carencias. Lo puedo decir con la boca grande: Que gran moto!!

Y luego del merecido homenaje, he de decir que está claro que mi "tranganillo" no es específicamente viajero, pero haberlo equipado con casi 450 kms de autonomía, portabultos y cúpula, han hecho de él una moto trail asfáltica/ligera de las buenas, y si además tenemos en cuenta el trazado que había perfilado pensando en sus cualidades, por carreteras de cualquier nivel evolutivo y con una mochilita de apenas 7 kg de peso, ha resultado un viaje de lo más adecuado para un molinillo juguetón como resulta ser éste lc4 640, que a pesar de holgado, guarda muy mala leche si se le busca. Así que sí, lo volvería a hacer con mi moto, sin ninguna duda, éste bocadito a Europa o un buen mordisco al mundo, en serio. Verte en los Pirineos, Alpes o Balcanes con tu propia moto "ready to play", con poco más lastre que el habitual, desestimable, no tiene precio. Viajar ligero vale mucho cuando con lo que disfrutas es eso, con la ligereza de una moto que apenas supera los 150 kg, pensada para abrir gas con todo y frenar con lo mismo tantas veces como puedas. Que hay motos mejores?, pues claro!, siempre las hay, mejores en unas cosas y peores en otras, pero buena de verdad para todo, ni tu ni yo gozamos de ella.

Las herramientas.
No las he utilizado demasiado (mejor!), más que para apretar alguna tuerca o cualquier otra tontería como la cadena o el aceite de la Shadow, cosas que se podrían haber solucionado sin necesidad de portarlas conmigo, pero saber que las llevaba, suficientes como para poder desmontar el carburador si fuera preciso o cualquier otra cosilla, me ha permitido viajar con mucha más tranquilidad alejándome de las rutas comerciales en muchas ocasiones. Sin duda las volvería a llevar.

La cúpula.
Alta como es cual cofia papal, ha resultado perfecta, mejor que la "original" en cuanto a turbulencias sobre el casco, así que igual la dejo instalada o me fabrico una un poco más vistosa, algo más pagana... está por ver, pero sea como sea, ésta me la guardo para los paseos largos y clericales.

Las ruedas.
Pirelli Scorpion Trail 17", se han convertido en mis presentes y futuras gomas. Sobrias y muy manejables, con buena duración (en total han durado 8500 kms), que no significaría nada si su respuesta fuera deficiente, pero han resultado unas muy buenas gomas que permiten jugar a deslizar la trasera o forzar una frenada en plegada con la delantera.
Algo que me ha llamado mucho la atención es que me las he acabado ambas al mismo tiempo y sensiblemente más perjudicada la delantera, cuando lo habitual sería lo contrario, pero el resultado ha confirmado mis sospechas. El compuesto delantero tiene que ser mucho más blando que el trasero en mayor proporción que en otras ruedas que he montado. Muy bien en seco, pero es que en mojado han demostrado una nobleza realmente notable. El tema es que en mojado ya se sabe... nobleza toda hasta que te caes jejeje. Excelentes ruedas sin lugar a duda!!.
Ah! off-road no valen nada, como ninguna de su segmento claro!, pero tendría que probarlas bajando presiones, así que eso quedará para una futura entrada.

Navegador.
Como no podía ser de otra forma, mi navegador ha sido "oruxmaps" que no ha fallado ni una sola vez en 7500 kms. Llevar la ruta cargada de casa es increible!, te desentiendes de todo, lo único que hay que hacer es seguir la línea marcada sobre el mapa, estar atento al cruce en cuestión y darle gas. Increible!!. Además la ruta la puedes ir modificando a placer, como si de un mapa convencional se tratara, pero lo de llevar las rutas en el teléfono, es sencillamente perfecto para no perder tiempo estudiando lo que ya has hecho en casa, tranquilamente ante un monitor. Recomendabilísimo!!
Además puedes ir apuntando sobre el mapa como "waypoint" los sitios que te recomienden o los que te apetezca, como el hostel donde quieres dormir al llegar a aquella ciudad, por ejemplo, y así ir directamente a la puerta etc... una pasada!! y sin tarifa de datos eh!

"off"
He viajado por carreteras muy variadas, pero off-road como tal, solo he hecho unos 10 kms en Slovenia, por una pista dura y muy facilita la verdad (apta para las ruedas que monto), ahora bien, las obras en las carreteras me han obligado a mí y a cualquier usuario, a hacerme otros tantos kms por gravilla, zahorra o tierra. Hay obras por todas partes que te derivan por cualquier sitio y ahí mi moto ha demostrado ser una todo camino sin igual. Que me pare un semáforo de obra para esperar a que pasen los contrarios NO, pero que de vez en cuando me pongan unos cientos o miles de metros "off", ENCANTADO!!.


Rutina de viaje.
Ha sido sencilla pero eficaz. Por la mañana, luego del correspondiente aseo y desayuno, antes de emprender viaje, revisión visual a la moto (pastillas, niveles, transmisión y cualquier otra cosa que pudiera saltar a la vista). Al llegar a destino, una vez localizado el alojamiento, no sin antes haber preguntado en varios sitios y regateado en el más económico de ellos, engrasar cadena. Luego, ya en donde fuere a postrar mis huesos definitivamente y antes de hacer ninguna otra cosa, lavar la ropa que lo exigiera y tenderla para recogerla seca al día siguiente, o bien lavadora y secadora donde fuera posible (la ropa de la moto la he lavado al llegar a casa). Luego aseo personal y lo que se tercie.

En solitario.
No me he sentido solo más que durante un par de minutos del segundo día, después de haber cogido la moto y rodando por una larguísima recta, con niebla y frío, pero solo fueron un par de minutos en los que me pregunté por mis inseguridades. Nada más. El resto del viaje no tuve tiempo de sentirme solo, sí de pensar en muchas cosas, pero lo que es soledad, nada!.
Hoy día tenemos la suerte de que la tecnología ha reducido las distancias familiares de tal forma que sentarme yo en una mesa a cenar en Montenegro con mi hijo en Galicia, frente a frente, ha sido posible con vídeo-llamada. Sencillamente genial!. Pero es que el resto del día siempre he estado acompañado, siempre, siempre. El contacto es constante, así que ese sentimiento de soledad no existe.
Por otra parte viajar solo hace que las personas con las que tropiezas día a día, reaccionen de distinto modo ante una sonrisa solitaria. No es lo mismo. Un solitario genera distintos sentimientos en el prógimo. El primero curiosidad y el segundo una especie de compasión, lo que hace que el anfitrión se sienta casi obligado a prestarte su ayuda en todo lo que sea posible, luego de haber satisfecho todas sus curiosidades claro!. La gente empatiza muchísimo con una persona sola a la que no hay que temer, porque simplemente está sola y si te sonríe, es buena, sin más. Viajar solo es una experiencia personal, necesaria.


....


Y se acabó... miro atrás y veo montañas, lagos, ríos, acantilados, valles, carreteras de vértigo, curvas, curvas, curvas y más curvas... pero sobre todo veo gentes amables, dispuestas y con ganas de vivir en paz. Espero que lo escrito me sirva para acordarme mañana de todo aquello que no he plasmado ayer, porque ha sido mucho lo que ha quedado sin contar. Todo. Lo más íntimo, las conversaciones con las gentes que me he cruzado, la complicidad entre las personas, el principio de lo que podía ser una gran amistad que nunca será, pero que nunca olvidaré. Somos las personas las que hacemos de un paseo una experiencia de vida, lo demás es el atrezo que cambia en cada escena, pero que en realidad poco importa. Algo creo haber sustraído de esta escapada, solo resta saber aplicarlo y convertir mi vida, mi día a día, en un viaje con la gente que me salga al camino.





mi casa

Bierzo

Bierzo

Algún pueblo del Bierzo

el menda

mis carreteras

lavandería doméstica

mis carreteras

nuestro norte

herramientas - Euskadi

Pirineo francés

Creppe

tapadita en Alzon

mi casa otra vez

comida antes del territorio comanche

mi primera "birra"

de infarto en Susa

desde mi cuarto en Slovenia

desayuno Sloveno

off

+ off

disfraces en karlova

+ disfraces

sobre manillar

+ disfraces

Norte de Croacia

auto skola jeje

Rio Miljacka - Bosnia

pobre Puch

guerra

comida bosnia en Mostar

camino de Montenegro

mis ropitas

muralla de kotor

+ ropitas en Kotor

Dubrovnick

Costa croata

pequeño pueblo amurallado

costa croata

exquisita sopa croata

exquisito lomo encintado crota

mi cuarto en casa croata

casa croata


la guerra

mochilero

encaramados

en Longarone

para antes de petar, b&b italia

cuarto de motero errante

el pincho y la caña. España.