Mostrando entradas con la etiqueta vídeos. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta vídeos. Mostrar todas las entradas

30 jul 2015

Gerês 2015

Deume polos vídeos e o carallo...

Este non e mais que un estracto da saida deste finde cos amijos dos "cv" a caldeiros, por terras do norte portugues, Parque Nacional Peneda Gerês.
Pasámolo realmente ben!!



6 jul 2015

A voltas pola parroquia -II-

Pois iso, que parece que este verán vai ser pouco de saídas de longo percorrido... así que, mentras non chega o día, mándolle unhas tomas pola parroquia...


15 jun 2015

A voltas pola parroquia

Non teño moito tempo para rodar... pero estou que mordo por subir na moto, así que en media horiña de paseo mándolle un vídeo chorra. Mato o jusaniño pola mañán sobre a burra e pola tardiña sobre o rato ;)



27 may 2015

Birra nos Peares!

Saída mañanera para dar unha voltiña, que o final sumaría uns 250 kms, por terras do río Miño a seu paso polos Peares, onde ademais de confluir Miño e Sil, fanno tamén catro concellos, tres parroquias, tres partidos xudiciais e duas provincias. Manda carallo!.

Ahí vai!!


17 mar 2015

Minho + Pontevedra -vídeos-

Primer día -Portugal-



Segundo día -Galicia-




(anotaciones off the record)

La ruta de hace unos diez días entre tierras portuguesas y gallegas ha parido un par de vídeos... y como estoy aprendiendo también con esto de la edición (que en realidad no hago más que un corta-pega) he de decir que el primero de los vídeos, íntegramente portugués, ha quedado demasiado revuelto debido a las idas y venidas, subidas y bajadas constantes en el track, intercalando pistas rápidas con lentas y haciendo del vídeo cronológico, una macedonia de imágenes que parecen no corresponderse con la realidad, pero nada más lejos de ésta... y paradógicamente, una ruta divertidísima, ha resuelto un vídeo aburrido a mi parecer (yo también tengo la culpa en la edición claro! jajaja).
El vídeo del segundo día de ruta, íntegro en tierras gallegas, me ha resultado menos pesado de montar y cronológicamente más claro a mi parecer, más entretenido de ver, pero también fueron menos kms y en un mismo rumbo, lo que propicia un cambio paulatino de entorno, que siempre ayuda.

Concluiría diciendo que, siendo mi torpeza en la edición el común denominador de ambos vídeos, la ruta del primer día sería propicia para hacer un vídeo de apenas un par de minutos o cinco máximo, con una muestra de las distintas pistas que hemos pisado y algún momento que otro de interés, como la pedrada o los adelantamientos de Antonio; en cambio la ruta del segundo día, bien ha valido para montar un vídeo de este tipo.

Seguiremos aprendiendo!.


18 nov 2014

TransPortugal Enduro'14. Vídeo

Pouco que engadir. Un fantástico vídeo no que participou o equipo enteiro da transportugal 2014, con currazo de meu amigo Julián na cabecera e grandísimo traballo na edición firmada polo meu queridérrimo Viri.



Disfrutade del!!:











21 mar 2014

Sabadete trail. vídeo

A intención era de sair tooooooda a maña a facerlle uns 100 kms trail, pero distintas circunstancias alleas a min foron retorcendo a mañanciña hasta deixala nun puñado de kms... que ainda así, foron quen de parir un vídeo e un par de fotos... vela ahí!!:







15 ene 2014

Crónica off. vídeo

Llevaba mucho tiempo pensando hacer una jornada íntegramente “off road” y había decidido aprovechar la escapada a Pingüinos para que uno de esos días fuera más allá de lo asfáltico.

Me desperté en Bragança –Portugal-, una preciosa villa del Noroeste luso, abrazada por una geografía perfecta para la práctica de lo que tocaba. Desayuné con tranquilidad mientras me veía la etapa del Dakar para ir entrando en materia jeje. Me tiré unos buenos cuarenta y cinco minutos en ponerme de romano, hacer la mochila y arrancar, pero es que lo último que quería era un día con prisas y ya me conozco. A ver, como bien he dicho hoy tocaba “fuera pista” y en solitario las prisas son poco recomendables. Viajar solo me encanta, pero la precaución y la cabeza fría es algo que puede evitar ese mal trago que ninguno queremos en estas circunstancias. Una mala caída en medio de ninguna parte puede echar por tierra muchas ilusiones por no ponernos trágicos. Hay que tomar los riesgos justos y evitar tensiones es algo esencial para no empezar cometiendo errores, que aún así se sucederían, pero sin mayor consecuencia.

La mañana estaba fresca y las pocas nubes que asomaban eran suaves y gentiles, así que la lluvia no sería de esperar.
Las colinas y valles se fueron alternando para hacerme el paseo de lo más ameno; los riachuelos cruzando los caminos se convirtieron en algo de lo más habitual, y tanto que en ocasiones inundaban el “track” para agudizar mi concentración si no quería ver mi moto con el agua al cuello.
Desaparecieron las nubes dejando paso a un tenue pero de agradecer sol invernal. Nada podía ser mejor que estar allí devorando kms de caminos embarrados, surcando lagos y conociendo una parte de Portugal que llevaba tiempo llamándome por el nombre. Así que la confianza se fue apoderando de mí de manera sutil, sin darme cuenta, hasta que la cuenta se materializó de golpe. De golpe y porrazo contra el suelo.
No fue en una curva rápida ni haciendo el cabra. Fue prácticamente en recta. La rueda trasera no consiguió salir de una rodera por culpa del huidizo musgo y me adelantó por la izquierda. Cuando me dí cuenta de que tenía la moto completamente de lado ya era demasiado tarde. Me disparó a unos tres metros de distancia como quien tira una piedra y allí estábamos ambos tendidos sobre lo verde, mirándonos a los ojos conocedores de lo que acababa de suceder.
Un espejo roto sería el saldo total, así que continué sin mayor problema, pero con mucha más precaución, consiguiendo frustrar tres intentos más de la trasera por hacerse con la cabeza del conjunto, cortando gas a tiempo claro!... pero en otra ocasión y después de un par de horas más de paseo, volvió a suceder en las mismas circunstancias que la anterior, pero esta vez ni cortando gas conseguí que la moto se pusiera en dirección opuesta a la deseada y zas!.
Antes de llegar al suelo ya sabía como acababa el cuento. Creo que no estuve horizontal ni por un nanosegundo. Me levanté, hice lo propio con la moto y me piré de allí prometiéndome que otra de esas no me volvería a pasar y así fue.
Soy novato y lo pagué, pero también me ha quedado claro que las ruedas mixtas que calzo no son de lo más recomendable para una jornada completa en esas condiciones, aunque he de decir que tampoco se portaron mal del todo. La delantera, a pesar de ser una tkc80 120/17 cumplió como si fuera de lo más endurera, para lo que yo la exigía claro!, pero la trasera, heidenau k60, parece que no ha cumplido todo lo que se podía esperar de ella, o simplemente he esperado más de lo que está dispuesta a cumplir.

No todo fue caerme una y otra vez, en ocasiones era la moto la única que decidía acostarse sobre lo que coincidiera en cada momento, en inequívoco síntoma de cansancio, pero es que ante un desequilibrio, hacer fuerza para mantenerla en pie me resultaba imposible, o mejor dicho, poco apetecible. Siempre optaba por volverla a recoger cariñosamente del suelo y así fue en alguna que otra ocasión. Era de esperar, si me pasa pateando piedras por casa en salidas de un puñado de kms... en ésta de unos 120 kms íntegramente “off”, no sería menos, y así fue, casi proporcional jeje.

No pensemos que la jornada fue penosa de caídas y sentadillas, ni mucho menos, nada que ver. De lo que más abundaron fueron momentos de esos en los que tocaba decidir.
Bajarse de la moto, reconocer el terreno y afrontar una dificultad o directamente desistir para buscar alternativa y así continuar ruta de manera segura y sin comprometer mi físico ni el de mi moto. Pero he de decir que la alternativa no fue de lo más recurrido y una vez sopesados los pros y los contras y visualizado lo peor que pudiera ocurrir, navegar por aquellos doscientos metros de agua por los estribos, vadear aquel río hasta las rodillas o trepar un desmonte, fueron decisiones que han hecho de la jornada algo en lo que muchas veces había soñado. Una aventura!.

Vimioso y luego Miranda do Douro me vieron pasar. Después tomé carretera para entrar en España y dar señales de vida a la familia, así que en cuanto encontré un menú del día, lo primero que hice fue precisamente eso, llamar, y luego comer como si nunca antes lo hubiera hecho. De postre me devoré los sesos pensando si adentrarme otra vez por lo marrón o claudicar rumbo Pingüinos por lo negro. Pero una vez tomado el café y ya todo en su sitio, hallé la única conclusión lúcida a la que podía llegar. Volvería a tomar el salvaje track hasta que el sol proyectara una larga sombra de jinete y montura en inconfundible ocaso y así fue.

El tramo por tierras zamoranas fue mucho más fácil, seco, y con apenas desniveles, en ocasiones más técnico, pero igualmente encantador entre preciosos bosques, puentes romanos perdidos en cualquier lugar y toros y más toros que lejos de asustarse me veían pasar con ojos de no haber roto un plato.




Portugal nunca defrauda y creo que no tardaré demasiado en hacerme otra escapada por sus frondosas tierras de amables gentes, pero hasta entonces seguir practicando para ir corrigiendo tantísimos errores propios del que está empezando.







El vídeo no son más que fragmentos de las pocas grabaciones que hice; cinco minutos de la media hora de vídeos que no hacen justicia alguna a las seis horas que pasé sin saber nada del asfalto, así que hasta en lo de grabar me queda mucho camino por delante:


2 ene 2014

enduro?

Na miña última visita a Xesteiras quixera regresar por outra ruta, pero o pouco de darlle comezo, caín na conta que meu nivel "off" distaba moito do que esixía aquel primeiro descenso. Así que daquela pejeille unha boa enroscada o mango e puxen a moto mirando as costas. Pirei.


Desta volta decidín ir dar con esa pendiente para afrontala dende abaixo e alí estiven logo dun fermoso paseo polas ladeiras dos concellos de A Estrada e Cuntis. A parede fíxome parar. Non sabía dicir de canto sería o desnivel que tiña que afrontar, pero o visor (oruxmaps) mostraba claramente como aquel cortafuegos debuxaba unha cruceta sobre cada unha das curvas de nivel.
Hoxe con máis calma conto as liñas de nivel das que falo, que distan entre si 20 metros de altitude, sumando un denivel duns 60 metros. Utilizo a ferramenta do visor para medir distancias e resultan uns 500 metros da primeira liña a última, así que aplicándolle a fórmula "destivel x 100/distancia = % pediente" descubro que a conta ofrece un 12% de desnivel medio, que non está mal, pero e que facendo a mesma operación entre unha das liñas e a que lle segue, a porcentaxe ascende ata o 20% de desnivel. Flipo!, pero maís flipaba no medio e medio da pendiente cando me vía obrigado a manter o gas para non restar metros costa abaixo derrapando por mor da propia gravidade e a falta de agarre.

No vídeo non se aprecia demasiado ben... ou igual sí reparando no ángulo que fan as árbores coa propia pendiente, pero non se ve nada clara a cousa... sexa como sexa para min e meu tranganillo foi igual que gañarlle o pulso a unha parede do 100% e a sensación de tela superado, encheume de alegría.



medindo a distancia da parede






17 dic 2013

Probando probando!!. video.



O sábado pasado tiña, como xa e habitual, pouco máis dunha horiña roubada a caracán para darlle jaaass a moto, así que decidín facer probas coa cámara e grabar o mesmo percorrido dende distintos ángulos... a cousa parece que pode chegar a prometer jeje, pero terei que dar cun trazado máis interesante, que as pistas do lado da casa sonche unha ruina trazada a tiralíneas, e seguir afinando na montaxe claro!. O que sí parece patente e que as tomas polo chan, coas rodas de protagonistas, imprimenlle certa velocidade os vídeos, así que haberá que seguir facendo desas.


VIDEO











17 nov 2013

Xesteiras. Vídeo

Xa estivera alí doutra volta, hai pouco máis dun ano e quedara totalmente engachado a este sitio. O entorno e dunha fermosura especial e a sensación de liberdade faise mais tanxible que nunca. Monte Xesteiras reune todo o que se lle pode pedir a un paseo “off” de calidade; kms sen asfalto ningún, entorno boscoso coma poucos, un desnivel importante de principio a fin e un cumio que fai meta de chegada, cunha panorámica que nada ten que envexar a Paxareiras ou a propia Curota. Pena de estación meteorolóxica claro!, pero todo non se pode L.





















13 nov 2013

Traballando co Oruxmaps. Vídeo.







Onte tiña que localizar unhas fincas que previamente, hai uns días, tivera que posicionar no GPS coa inestimable axuda do Oruxmaps, para preparar a documentación dunha herdanza coa que anda a voltas miña dona… e como a cousa prometía enredar polo monte un ratiño na procura dos “waypoints”, decidín coller a moto que fixo remataría antes a faena, e de paso, porqué non facer un video, jur jur!!















8 nov 2013

Probando chuches. video




Con isto de ir aumentando a seguridade polo marrón, fíxenme cun collarín de espuma e unhas botas de verdade, de astronauta, das que fan que en vez de pes teñas muñós insensibles, case inertes. Con estas botas a sensibilidade nas palancas de marcha ou freo é anecdótica, pasa a rexistrar índices negativos. Non e que perdas tacto, non, directamente sofres amputación dos membros para pasar a traballar con zancos ortopédicos. Nunca tal cousa pensara.

O paseo non pretendía ser mais que unha posta en escea dese par de elementos, a meu xuizo indispensables  para pasearse polo monte, e así foi, pero unhas cousas levaron a outras e o pouco xa estaba sorteando trampas de todo tipo, sudando coma un can e desexando que todo aquilo rematara dunha fuckin vez… NAAAAA!! Estaba a disfrutar coma un porco nunha lameira, coma se fora o único jalo do jaliñeiro, por tutatis!! Canta felicidade pode transmitir un ferro?? Pregunteime nun par de ocasios sen dar coa resposta… pero e que dende que coñecin a austríaca ésta, non deixo de facerme a mesma pregunta unha e outra vez...


Fixen cumio, parei, fotos de rigor, vista o horizonte e jassssss!! polo corta fuegos abaixo. Abrelle gas aquí para endereitar isto, baixa o cu que non ves que isto afuciña, ollo coa lagoa glaciar, a fochanca, o pao e os penedos, toxos, toxos e mais toxos. Acabou o corta fuegos sen pena, pero coa gloria de ter sentido ben reguladas as barriñas estas que calquer día montolles un altar. O subir cara o cumio parecíame que non estaban ben taradas de todo (será cousa da miña postura que fai que cargue moito os brazos), pero en baixada e llaneando polo corta fuegos, totalmente irregular, a orquilla traballaba coa dozura propia  dunha diosa grega, tragando todo canto había jeje.



Cheguei a un camiño que metia medo, pero claro, ca chuvia treboenta de onte a noite, era de esperar dar cun pantanal así. Metín a moto polo medio e medio do camiño enlamado e como vin que a cousa ia ben, apreteille o gas con intención de pasar aquilo o estilo dakariano, pero non, antes parei forzosamente na lama para comprobar testura e sabor. Pero ainda así, e coa moto enterrada hasta as orellas, tiña tatuado un sorriso na miña face que calqueira diria que son o tonto do pueblo. Erguina e jasssssss!!!!. Fixen un par de kms por pistas duras practicando aquilo de sair da curva a golpe de mango e nunha destas, cando case me adianta a roda traseira pola dereita, decidin que por hoxe ben chegaba de sensaciós fortes. Barrín o monte cerrei a porta e pirei dalí antes de que ninguén notara miña presencia.

As botas caralludas, a proxima vez mirarei de non deixar as pernas en casa, por aquilo de ir collendo confianza. Non, en serio, moi ben, cambia todo, pero dinme conta que a distancia das palancas aos estribos, está especialmente pensada para montar con botas de astronauta, así que por esa banda moi ben. O collarín dame seguridade, igual non vale para nada, pero pensar que por levar esa merda o perigo de desnucarme podese ver diminuido nun 0,000002% faime ir algo mais seguro. Psicolóxicamente faille moito. O malo foi a conxugación de ambos elementos, que obrígame mirar de levantar o manillar un par de centímetros. A ver!, entre que as botas fanme crecer un centímetro e o collarín non me deixa tirar moito a cabeza para atrás, non queda outra que mirar de ir mais erguido na moto, levantar o manillar vamos!, así que merda! terei que ir mirando outra chuche máis jejeje


Por certo, da baixada polo corta fuegos e da esparramada na lama non busquedes nada no vídeo. Pensaba que lle dera a “rec” e dinlle ostias!.
















22 oct 2013

Outro pasiño "off". vídeo

Hora e media tiña para darlle unha voltiña, e tendo chovido coma choveu o venres mailo sábado, había que probar as rodas polo barro, que o final foi ben pouco, pero había que sair na prucura del.

Fíxenlle un “pit stop” na gasolinera de Casalonga para lle baixar presión as gomas. A un bar e medio, menos non eh!, que non me quero deixar a llanta no primeiro croio dun carreiro calquera, paso!!... e JASSSS na procura do “Track” que teño cargado no teléfono.
Unha cousiña teño que dicir: Os tempos e as distancias polo monte non che son ijuais. No monte cada minuto intensifica o que lle segue e desmerece o anterior. Non digo que non pase o tempo, simplemente digo que quince minutos por un tramo medio complicado, faiche caldo na camiseta, así que unha hora mallando, para un recén chegado coma min, eche unha a-ni-ma-la-da (notas de novato: sair de verán ainda que neve). Por outra parte, ademáis do tempo, temos a distancia. Miña idea era de facer o percorrido todo (que pasa polos concellos de Ames, Santiago e Negreira) en menos de duas horas ou así... pero nunha hora non fixera máis que chegar a Figueiras (que por asfalto levaríame sobre 10 min.) Vamos! que enredo mais polo monte que no bar tomándolle a arrancadeira. Terei que pensar adicarlle unha mañá enteira o paseo circular pola comarca...

A cousa é que rodando mais polo “off” que polo “on”, cheguei o alto de Figueiras pouco despois de ter espallado a moto pola corteza terrestre con bastante menos mimo do que quixera, pero sonche cousas de novatos que hai que ir pulindo, verédelo no vídeo (nota: coller unhas botas off das que non esbaran), así que para cando as primeiras pingas decidironse materializar no meu casco, eu xa puxera os peteiros contra casa e abríralle jas polo nejro coma se fora o fuckin Marquez sorteando vacas, vellas e cadelas doentes. Adiantei a unha nuve treboenta nunha roda e dinlle as costas a choiva derrapando cas duas mentras lambía o asfalto cas orellas, así que cheguei a casa con marxe dabondo para pasarlle o tratorito polo prado antes de que me collera a manta de auga.


Unha saida caralluda!!.























8 oct 2013

Iniciándome en el "off road". vídeo

Mucho me queda por delante, pero yo seguiré paso a paso, sin prisas, para ir haciéndome más interesantes los avances y más perdurables las mejoras sobre la ktm... para conocerme a mí y a mi propia montura sobre un terreno que no es el habitual, en el que todo es distinto, en el que se disfruta de otra manera.

Así que por fin me decidí a montarle las ruedas mixtas de tacos que tenía aburridas en el garaje desde que las adquirí aprovechando una buena oferta en la red cuando las temperaturas aún exigían seguir rodando sobre asfalto, pero llegado el otoño ya no me pude aguantar más y este ha sido el resultado:






CONTINENTAL TKC80 120/70/17 y HEIDENAU SCOUT K60 150/70/17


Lógicamente rodar por lo marrón con unas Dunlop Sportmax Mutant o con unas Pirelli Scorpion Trail (ambas increíblemente buenas sobre asfalto) a rodar con los taquitos nuevos de estreno... es como la noche de la sima más profunda y el día sobre la cumbre más expuesta. Esa es la sensación de quién no ha probado otra cosa antes, del que se está iniciando en esto y sin haber tocado ni amortiguación ni presiones, tal cual desmontar unas gomas y montar las otras, estas han sido mis primeras impresiones. Me reafirmo, quiero ir poco a poco para saborear hasta la más ínfima de las mejoras y así poder aprender y distinguir bien entre lo que es bueno y lo que es mejor.


MI PRIMERA INCURSIÓN:





















17 abr 2013

Así me lo monto - oruxmaps


Reflexionando:
Los moteros tenemos la costumbre de rodar una y otra vez por las mismas carreteras, por muchos motivos lógicos claro!, las conocemos, nos dan seguridad, más vale bueno conocido... y al final las aburrimos, o a mi me pasa.
Desde algún tiempo distintas circunstancais me han hecho cambiar la forma de interpretar "la moto" y su mundo en general, y una de ellas es la que extensamente sigue:
Hoy por hoy mi motivación es conocer rincones nuevos, aúnque estén a cinco kms de casa y por supuesto, rutas nuevas por donde rodar, ocultas entre las montañas, habitualmente transitadas por poco más que lugareños, por las que nunca rodaría si no fuera obligada su visita, pues bien, lo que ahora hago es obligarme.

Desbarrando:
¿Cómo? ¿a rumbo?, podría ser una opción, pero en mi caso, no saber por donde circulo me genera una cierta inserguridad. No sé a qué hora llegaré, dónde iré a parar, si apareceré muy lejos o no... demasiadas incógnitas para un padre de familia jeje. Yo no lo veo cómodo. Creo que lo ideal es "perderse" teniendo la cosa controlada. Pues vale!! llevando un gps ya está, podríamos pensar, te vas perdiendo y siempre puedes mirar por donde estás circulando... pero el caso es que perderse a rumbo, aun con gps, ocasiona dos tipos de salidas. Una realmente buena, en la que has descubierto un montón de sitios, carreteras que se retuercen y amazonas que galopan a la par insinuándose, o por el contrario, una salida penosa que no te ha llevado a ninguna parte y lo más parecido a una amazona que has visto es un pajarillo recién copulado, fiasco!, y aún por encima no sabes ni por donde has estado. Si tenemos en cuenta que para lo poco que habitualmente podemos coger la moto -yo al menos- lo que queremos es una salída fructífera... pues tendremos que llevar los deberes hechos de casa. Me explico:

Retomando:
En principio es fácil, simplemente abriendo el "google maps" en el ordenador de casa y a la vista del mapa de nuestra zona, haciendo zoom para que se muestren las distintas capas, podremos descubrir las rutas más retorcidas, las más divertidas, o las más rectas según nos apetezca el paseo. A mayor zoom más vías secundarias irán apareciendo y a menor zoom, éstas irán desapareciendo para dar paso a las aburridas carreteras nacionales y autovías. Pues bien, no hay más que unir un punto con otro utilizando su herramienta "como llegar", o con el botón derecho del ratón sobre el lugar, y una vez aparecido el trazo sobre el mapa, pinchando sobre este mismo trazo, lo podemos desplazar hacia aquella carretera que sin ser la más rápida que por defecto busca la aplicación, resulta mucho más sinuosa y a priori, divertida.
Ya tenemos nuestra ruta y si nos hemos creado una cuenta google (que todos los que tenemos teléfonos android ya hemos creado con nuestro gmail), pinchando en "guardar mis mapas", tendremos disponible la ruta, que automáticamente se habrá sincronizado con nuestra cuenta "maps" del teléfono móvil, así que abriendo la aplicación, pinchando en las capas y luego en "mis mapas", podremos escoger la ruta que más nos interese y jugar con ella en la palma de la mano.

frustrando:
Ya está!!, solo tendremos que instalar en el manillar de nuestra moto, bici o patinete, un gadget donde poder fijar nuestro teléfono, encender el GPS de éste, hacer zoom a placer, e ir siguiendo el trazo, sin más, es genial!!, con alguna salvedad claro!. Necesitaremos instalar además en algunos dispositivos una aplicación que nos permita tener siempre encendida la pantalla (KeepScreen p.ej.) y usar tarifa de datos, con el consiguiente consumo de batería que ambas premisas conllevan, así que la fantástica ruta se verá reducida sí o sí a tres, o a lo sumo cuatro horas de batería. Además yo he visto alguna que otra tara en la aplicación "maps" que en alguna ocasión me ha dejado tirado, así que puede ser que al final resulte una práctica un tanto deficiente en distintos sentidos, pero aún así estamos en el buen camino. Solo necesitamos una aplicación que no consuma mucha batería y que funcione fina de verdad:

Definiendo:
ORUXMAPS.
Me veo obligado a hacerle publicidad a esta tremendísima aplicación que desde hace unos meses me lleva de la mano a conocer tantos y tantos rincones que si no fuera de este modo, es muy probable que nunca hubiera conocido y siempre con una fiabilidad pasmosa. Además, para los más patrios, es una aplicación desarrollada en casa.
Es un lector de mapas con infinidad de posibilidades e importantes particularidades. Además de todo lo que puedes hacer con "maps" (y muchas otras cosas más), con esta magnífica aplicación lo podrás hacer sin necesidad de tarifa de datos, así que alojando los mapas directamente en la memoria del teléfono y descargando las rutas de "google maps" o de cualquier otra página en la que los usuarios hallan colgado sus rutas,  podremos seguir éstas sin necesidad de usar datos para cargar mapas o rutas. Podremos cargarlo todo directamente de la memoria del teléfono, poner éste en modo avión y disfrutar de paseos de hasta 8 horas para un galaxy SII y si vives frontera con otro país, pues mejor que mejor, sin temor al cambio de tarifa ni cosas raras. Además ya incorpora la opción de pantalla siempre on, así que, todo solucionado

Si te ha interesado esta aplicación, igual lo que sigue te serve de algo, sino, olvídate, a otra cosa, en serio

Tutorizando:
Para usar oruxmaps:
- Estamos en nuestro ordenador y ya tenemos guardada nuestra ruta en el "google maps", así que la abrimos y hacemos clic en "kml" y automáticamente descargaremos un archivo con la ruta en dicho formato ".kml".
- A continuación abriremos otro programita, el "gpsbabel" con el que cambiaremos de formato el archivo ".kml" para pasarlo a ".gpx".
En "entrada" clicamos "archivo"; en el primer desplegable escogemos "google earth (keyhole) Markup languague"; en el siguiente apartado buscamos nuestro fichero alojado en nuestras descargas y en el recuadro de salida, en el desplegable, escogemos "gpx - xml" y a continuación decidimos donde alojar el nuevo fichero y como denominarlo (ver captura de pantalla). Le damos a aplicar y ya está. Ya podemos ir a por nuestro fichero allí donde le hemos dicho que lo aloje.
-Una vez con nuestro fichero de la ruta en formato ".gpx" lo único que nos resta es conectar nuestro teléfono en el ordenador en modo "almacenamiento masivo" de forma que nos permita acceder a todas las carpetas de todas las aplicaciones, buscamos la carpeta "tracklogs" de oruxmaps y pegamos ahí nuestro nuevo fichero.
-Lo mismo con los mapas para usar en off-line. Los descargaremos de internet (en la página de oruxmaps, en su foro, hay gente que comparte mapas o bien informa de donde se hallan alojados), y directamente pegamos el archivo descargado en la carpeta "mapfiles" de la aplicación oruxmaps, todo desde el ordenador claro!.
Ahora ya tenemos nuestros mapas y nuestras rutas grabadas directamente en la SD del teléfono, así que poniendo éste en "modo avión" para reducir consumo, ya tenemos muuuuuchas horas de ruta.

Para descargar las rutas alojadas en "wikiloc" direcamente desde el teléfono, no hay más que descargarse la aplicación "TrackingLocDroid", abrir ésta y buscar la ruta que más nos apetezca y una vez localizada, pulsando en importar a oruxmaps ya está!, automáticamente la ruta queda almacenada en la carpeta "tracklog" de oruxmaps y a disfrutar!!

Apuntando:
-Wikiloc es una página en la que los usuarios de distintos deportes comparten rutas por carretera, senderos y hasta urbanas, perfectas para conocer cualquier paraje rústico o urbano, en moto, bici o a pie... y como ya nos hemos descargado los mapas, nos dará igual que sea en España o allende sus fronteras, que no necesitaremos tarifa de datos.



ruta circular hecha en "google maps" y cargada sobre un mapa off-line



detalle ruta circular, a distancia óptima para navegar

mi gadget, nada mal para agua y algún golpe


captura "gpsbabel"