A intención era de sair tooooooda a maña a facerlle uns 100 kms trail, pero distintas circunstancias alleas a min foron retorcendo a mañanciña hasta deixala nun puñado de kms... que ainda así, foron quen de parir un vídeo e un par de fotos... vela ahí!!:
Caixón desastre de saídas, viaxes e derrapadas mentais relacionadas coa miña paixón. A moto.
- viaxes (43)
- saídas (23)
- vídeos (19)
- derrapadas (7)
- meu tranganillo (5)
- con estas manitas (3)
- prensa (1)
21 mar 2014
15 ene 2014
Crónica off. vídeo
Llevaba
mucho tiempo pensando hacer una jornada íntegramente “off road” y había
decidido aprovechar la escapada a Pingüinos para que uno de esos días fuera más
allá de lo asfáltico.
Me
desperté en Bragança –Portugal-, una preciosa villa del Noroeste luso, abrazada
por una geografía perfecta para la práctica de lo que tocaba. Desayuné con
tranquilidad mientras me veía la etapa del Dakar para ir entrando en materia
jeje. Me tiré unos buenos cuarenta y cinco minutos en ponerme de romano, hacer
la mochila y arrancar, pero es que lo último que quería era un día con prisas y
ya me conozco. A ver, como bien he dicho hoy tocaba “fuera pista” y en
solitario las prisas son poco recomendables. Viajar solo me encanta, pero la
precaución y la cabeza fría es algo que puede evitar ese mal trago que ninguno
queremos en estas circunstancias. Una mala caída en medio de ninguna parte
puede echar por tierra muchas ilusiones por no ponernos trágicos. Hay que tomar
los riesgos justos y evitar tensiones es algo esencial para no empezar
cometiendo errores, que aún así se sucederían, pero sin mayor consecuencia.
La
mañana estaba fresca y las pocas nubes que asomaban eran suaves y gentiles, así
que la lluvia no sería de esperar.
Las
colinas y valles se fueron alternando para hacerme el paseo de lo más ameno;
los riachuelos cruzando los caminos se convirtieron en algo de lo más habitual,
y tanto que en ocasiones inundaban el “track” para agudizar mi concentración si
no quería ver mi moto con el agua al cuello.
Desaparecieron
las nubes dejando paso a un tenue pero de agradecer sol invernal. Nada podía
ser mejor que estar allí devorando kms de caminos embarrados, surcando lagos y
conociendo una parte de Portugal que llevaba tiempo llamándome por el nombre.
Así que la confianza se fue apoderando de mí de manera sutil, sin darme cuenta,
hasta que la cuenta se materializó de golpe. De golpe y porrazo contra el
suelo.
No
fue en una curva rápida ni haciendo el cabra. Fue prácticamente en recta. La
rueda trasera no consiguió salir de una rodera por culpa del huidizo musgo y me
adelantó por la izquierda. Cuando me dí cuenta de que tenía la moto
completamente de lado ya era demasiado tarde. Me disparó a unos tres metros de
distancia como quien tira una piedra y allí estábamos ambos tendidos sobre lo verde,
mirándonos a los ojos conocedores de lo que acababa de suceder.
Un
espejo roto sería el saldo total, así que continué sin mayor problema, pero con
mucha más precaución, consiguiendo frustrar tres intentos más de la trasera por
hacerse con la cabeza del conjunto, cortando gas a tiempo claro!... pero en
otra ocasión y después de un par de horas más de paseo, volvió a suceder en las
mismas circunstancias que la anterior, pero esta vez ni cortando gas conseguí
que la moto se pusiera en dirección opuesta a la deseada y zas!.
Antes
de llegar al suelo ya sabía como acababa el cuento. Creo que no estuve horizontal
ni por un nanosegundo. Me levanté, hice lo propio con la moto y me piré de allí
prometiéndome que otra de esas no me volvería a pasar y así fue.
Soy
novato y lo pagué, pero también me ha quedado claro que las ruedas mixtas que
calzo no son de lo más recomendable para una jornada completa en esas
condiciones, aunque he de decir que tampoco se portaron mal del todo. La
delantera, a pesar de ser una tkc80 120/17 cumplió como si fuera de lo más
endurera, para lo que yo la exigía claro!, pero la trasera, heidenau k60,
parece que no ha cumplido todo lo que se podía esperar de ella, o simplemente
he esperado más de lo que está dispuesta a cumplir.
No
todo fue caerme una y otra vez, en ocasiones era la moto la única que decidía
acostarse sobre lo que coincidiera en cada momento, en inequívoco síntoma de
cansancio, pero es que ante un desequilibrio, hacer fuerza para mantenerla en
pie me resultaba imposible, o mejor dicho, poco apetecible. Siempre optaba por
volverla a recoger cariñosamente del suelo y así fue en alguna que otra ocasión.
Era de esperar, si me pasa pateando piedras por casa en salidas de un puñado de
kms... en ésta de unos 120 kms íntegramente “off”, no sería menos, y así fue, casi
proporcional jeje.
No
pensemos que la jornada fue penosa de caídas y sentadillas, ni mucho menos,
nada que ver. De lo que más abundaron fueron momentos de esos en los que tocaba
decidir.
Bajarse
de la moto, reconocer el terreno y afrontar una dificultad o directamente
desistir para buscar alternativa y así continuar ruta de manera segura y sin
comprometer mi físico ni el de mi moto. Pero he de decir que la alternativa no
fue de lo más recurrido y una vez sopesados los pros y los contras y
visualizado lo peor que pudiera ocurrir, navegar por aquellos doscientos metros
de agua por los estribos, vadear aquel río hasta las rodillas o trepar un
desmonte, fueron decisiones que han hecho de la jornada algo en lo que muchas veces
había soñado. Una aventura!.
Vimioso
y luego Miranda do Douro me vieron pasar. Después tomé carretera para entrar en
España y dar señales de vida a la familia, así que en cuanto encontré un menú
del día, lo primero que hice fue precisamente eso, llamar, y luego comer como
si nunca antes lo hubiera hecho. De postre me devoré los sesos pensando si
adentrarme otra vez por lo marrón o claudicar rumbo Pingüinos por lo negro.
Pero una vez tomado el café y ya todo en su sitio, hallé la única conclusión
lúcida a la que podía llegar. Volvería a tomar el salvaje track hasta que el
sol proyectara una larga sombra de jinete y montura en inconfundible ocaso y
así fue.
El
tramo por tierras zamoranas fue mucho más fácil, seco, y con apenas desniveles,
en ocasiones más técnico, pero igualmente encantador entre preciosos bosques,
puentes romanos perdidos en cualquier lugar y toros y más toros que lejos de
asustarse me veían pasar con ojos de no haber roto un plato.
Portugal
nunca defrauda y creo que no tardaré demasiado en hacerme otra escapada por sus
frondosas tierras de amables gentes, pero hasta entonces seguir practicando
para ir corrigiendo tantísimos errores propios del que está empezando.
El vídeo no son más que fragmentos de las pocas grabaciones que hice; cinco minutos de la media hora de vídeos que no hacen justicia alguna a las seis horas que pasé sin saber nada del asfalto, así que hasta en lo de grabar me queda mucho camino por delante:
10 ene 2014
Pingüinos "off"
Hoy debería contar todas las peripecias que he tenido que hacer. Las veces que he levantado la moto del suelo. Las que he resurgido de mis cenizas. Los guiños de los pastores. Las sensaciones de un manilllar que no quiere saber de mi mientras lucho por hacerme con su confianza. Los ríos que he vadeado. Las trialeras que me han presentado y los caminos anegados que si pudiera habría rechazado. Pero no. Hoy. Después de haber pasado el día motero más emocionante de mi vida, la palma la llevan unos tipos raros cordura en piel que me han hecho sentir en casa. Gus el saco. Carlos la cama. Y estos y los demás el calor. No hay "off" que les haga sombra.
9 ene 2014
Pingüinos "on"
Llevaba toda la semana acumulando ganas de viajar y hoy el orgasmo ha sido exponencial. Me di cuenta al sorprenderme cantando la de "voy camino Soria", del Caligari ya sabéis, cuando en realidad voy camino Valladolid juas!, con parada en mi querida Portugal claro!.. y así todo el tiempo rememorando viejos exitos de mi infancia que no vendría al caso enumerar, pero que demostraron las verdaderas ganas que tenía de pillar carretera y tirar y tirar indefinidamente. Y asi fue que mi primera parada la hice ante el paupérrimo cartelito que anunciaba mi inminente cambio de país.
Hasta ese momento disfruté como un cochino, unas veces mas cochino que otras, pero en general, la ausencia de tráfico por los municipios "secundarios" por los que había ideado la ruta, me proporcionaron un paseo de lo mas relajante con broche final. La carretera que desde Verín te catapulta a la A Gudiña y que luego continué hasta las mismísimas puertas lusas, que se traduce en un buen puñado de serpenteantes kms que dan razón a un viaje en moto. Me refiero a tal sucesión de curvas que abstraen de cualquier otro pensamiento mundano mientras esperas que nunca acaben. Si en ese momento, en plena trenzada, entre lazo y lazo, una voz redicha me preguntara aceleradamente por mi nombre, titubearía como un tonto... y acabaría contestando: "arcén" o alguna otra palabra relacionada con el juego que me ocupaba.
Luego llegó la noche. Con lo que me gusta a mi la noche a pie y lo poco que la disfruto en moto oiga!, pero es que aún por encima mi "tranganillo" no alumbra, así que no me quedo mas remedio, farolillo en mano, que ir a tientas superando las dificultades que tiene el rodar por una carretera portuguesa de montaña invernal asolada por legiones de hojas húmedas a ambos flancos, que habiéndose hecho fuertes ganaban terreno a lo transitable por minutos, mientras esperaba que mi destino me saliera al paso.
Dos cosas hacen que valiera la pena el paseo por la penumbra. La primera de ellas, un tramo en el que la escuálida pista discurre sobre la cresta de la montaña mas alta del lugar, proporcionando la sensación, al no ver mas que pista y cielo, de ir surcando el aire. En serio, sin psicotrópicos. Una pasada!. La otra unos tres o cuatro corzos que se me cruzaron con suficiente margen para no asustarme, brincando con sus graciosos traseros blancos acabados en puntiagudo rabo. Una cucada la verdad. Ah! Otra cosa buena es que me apunto una de las pistas mas "ready to race" para mi tranganillo de las que nunca he catado. Así que me queda pendiente una visita más por esta zona, que ya será en verano claro!.
Hasta ese momento disfruté como un cochino, unas veces mas cochino que otras, pero en general, la ausencia de tráfico por los municipios "secundarios" por los que había ideado la ruta, me proporcionaron un paseo de lo mas relajante con broche final. La carretera que desde Verín te catapulta a la A Gudiña y que luego continué hasta las mismísimas puertas lusas, que se traduce en un buen puñado de serpenteantes kms que dan razón a un viaje en moto. Me refiero a tal sucesión de curvas que abstraen de cualquier otro pensamiento mundano mientras esperas que nunca acaben. Si en ese momento, en plena trenzada, entre lazo y lazo, una voz redicha me preguntara aceleradamente por mi nombre, titubearía como un tonto... y acabaría contestando: "arcén" o alguna otra palabra relacionada con el juego que me ocupaba.
Luego llegó la noche. Con lo que me gusta a mi la noche a pie y lo poco que la disfruto en moto oiga!, pero es que aún por encima mi "tranganillo" no alumbra, así que no me quedo mas remedio, farolillo en mano, que ir a tientas superando las dificultades que tiene el rodar por una carretera portuguesa de montaña invernal asolada por legiones de hojas húmedas a ambos flancos, que habiéndose hecho fuertes ganaban terreno a lo transitable por minutos, mientras esperaba que mi destino me saliera al paso.
Dos cosas hacen que valiera la pena el paseo por la penumbra. La primera de ellas, un tramo en el que la escuálida pista discurre sobre la cresta de la montaña mas alta del lugar, proporcionando la sensación, al no ver mas que pista y cielo, de ir surcando el aire. En serio, sin psicotrópicos. Una pasada!. La otra unos tres o cuatro corzos que se me cruzaron con suficiente margen para no asustarme, brincando con sus graciosos traseros blancos acabados en puntiagudo rabo. Una cucada la verdad. Ah! Otra cosa buena es que me apunto una de las pistas mas "ready to race" para mi tranganillo de las que nunca he catado. Así que me queda pendiente una visita más por esta zona, que ya será en verano claro!.
Hoy duermo en Bragança despues de una deliciosa tarde de viaje y mañana más, y muy distinto.
8 ene 2014
y llegaron los reyes...
Carol llevaba todas las
navidades con el run run de que mi regalito no llegaría en buena fecha y así
fue, el día “D” resultó ser ayer mismo con el turrón caducado de un día, pero eso es lo de menos... Me lo entregó, lo abrí y al verlo el tono agilipollado que adoptaron mis facciones creo dejarán
huella en mi rostro para el resto de mis días.
Se trata del libro de “a
rodas polas aldeas”, sí, dige bien, el libro, publicado por una editorial, con
los derechos de autor reservados (por si alguien me plagia jajaja) y toda la
pesca... un libro como tal, con el contenido íntegro de este blog hasta la
fecha en que Carol decidió llevar a cabo tal barbaridad y con la increible
tirada para su primera y genuina edición, de un único ejemplar, el mío jeje.
El libro me ha hecho la
ilusión que hace un detallazo de este calibre, pero lo que me ha desbordado, lo
que me ha condenado a este nuevo look facial, es el hecho de haber constatado
una vez más la conciencia que ha tomado mi pareja con mi pasión incompartida, por
la que ha llegado a mostrar un respeto que de ninguna manera llegaré a compensar.
El hecho de verme acompañado por alguien que después de catorce años me sigue
entendiendo y ha hecho el esfuerzo de comprender mi evolución sobre las dos
ruedas, es lo que ha marcado este regalo a fuego.
Gracias Carol, por el grandísimo
y costoso trabajo en la edición y por haberte sobrepuesto una vez más a esa
apatía por un mundo que no comprendes, por mi. Pensaba que tu generosidad y
apoyo en mi último viaje serían difícilmente superables y no has tardado ni un
año en demostrarme lo capaz que eres de batir tus propias marcas. Gracias.
2 ene 2014
enduro?
Desta volta decidín ir dar con esa pendiente para afrontala dende abaixo e alí estiven logo dun fermoso paseo polas ladeiras dos concellos de A Estrada e Cuntis. A parede fíxome parar. Non sabía dicir de canto sería o desnivel que tiña que afrontar, pero o visor (oruxmaps) mostraba claramente como aquel cortafuegos debuxaba unha cruceta sobre cada unha das curvas de nivel.
Hoxe con máis calma conto as liñas de nivel das que falo, que distan entre si 20 metros de altitude, sumando un denivel duns 60 metros. Utilizo a ferramenta do visor para medir distancias e resultan uns 500 metros da primeira liña a última, así que aplicándolle a fórmula "destivel x 100/distancia = % pediente" descubro que a conta ofrece un 12% de desnivel medio, que non está mal, pero e que facendo a mesma operación entre unha das liñas e a que lle segue, a porcentaxe ascende ata o 20% de desnivel. Flipo!, pero maís flipaba no medio e medio da pendiente cando me vía obrigado a manter o gas para non restar metros costa abaixo derrapando por mor da propia gravidade e a falta de agarre.
No vídeo non se aprecia demasiado ben... ou igual sí reparando no ángulo que fan as árbores coa propia pendiente, pero non se ve nada clara a cousa... sexa como sexa para min e meu tranganillo foi igual que gañarlle o pulso a unha parede do 100% e a sensación de tela superado, encheume de alegría.
![]() |
| medindo a distancia da parede |
17 dic 2013
Probando probando!!. video.
O sábado pasado tiña, como xa e habitual, pouco máis dunha horiña roubada a caracán para darlle jaaass a moto, así que decidín facer probas coa cámara e grabar o mesmo percorrido dende distintos ángulos... a cousa parece que pode chegar a prometer jeje, pero terei que dar cun trazado máis interesante, que as pistas do lado da casa sonche unha ruina trazada a tiralíneas, e seguir afinando na montaxe claro!. O que sí parece patente e que as tomas polo chan, coas rodas de protagonistas, imprimenlle certa velocidade os vídeos, así que haberá que seguir facendo desas.
VIDEO
17 nov 2013
Xesteiras. Vídeo
Xa estivera alí doutra volta, hai pouco máis dun ano e
quedara totalmente engachado a este sitio. O entorno e dunha fermosura especial
e a sensación de liberdade faise mais tanxible que nunca. Monte Xesteiras reune
todo o que se lle pode pedir a un paseo “off” de calidade; kms sen asfalto ningún,
entorno boscoso coma poucos, un desnivel importante de principio a fin e un
cumio que fai meta de chegada, cunha panorámica que nada ten que envexar a Paxareiras
ou a propia Curota. Pena de estación meteorolóxica claro!, pero todo non se
pode L.
15 nov 2013
Primeiras reflexiós -off-
Polo momento non levo mais de tres saidas, ou máis ben escapadas, porque sabendo que en pouco máis dunha hora estaba de volta na casa, falar de saidas resulta esaxerado… pero dabonda para darme boa conta que rodar polo marrón non é un chiste. Paréceme moi técnico, moitísimo máis do que nunca imaxinara... abrir gas e forzar o cerebro a procesar unha chea de cousas faise co mesmo cable que tira do carburador, co mesmiño!. Afrontar unha curva “rápida” dunha pista forestal non che son parbadas. Se no asfalto hai que chegar cos deberes feitos, polo monte hainos que traer listos da escola, ou abrir gas pechando os ollos e que pase o que teña que pasar. Todo é novo para min, dende o primeiro charco, a primeira pedra, árbore no medio do camiño ou cortafuegos, así que disfruto con cada metro que fago ou trampa que deixo atrás, e cada vez, o corpo píde máis lío… pero seguirei liando a modo.
Pouco a pouco vou superando meus temores, inseguridades, que fanme caldo na camiseta igual que as primeiras veces que baixaba na moto o pueblo logo de sacar o permiso, que a tensión en cada músculos facíame chorrear hasta do lugar máis escuro do corpo, pois ajora igual, chego a casa dando noxo pero satisfeito, e o mais importante, desfogado de darlle o mango por pouco tempo que fora.
A moto vai caralluda, igual debería baixarlle máis a presión da roda traseira para que enjanche millor nas subidas ou toquetearlle no amortiguador, irei probando… pero estou moi contento co seu comportamento e parece que as barras quedaron ben reguladas logo de probar distintos tarados, así que en liñas xerais moi ben, a falta de cambiarlle o piñón por outro dun dente menos para poder rodar maís entre segunda e tercera, ademáis de darlle ese "punch" de gas que faille moito a hora de pinzar de diante ou facela derrapar para meter ou sacala das curvas.
O tema da equipación tamén vai a modo, que todo de vez non se pode, pero está claro que para ir polo monte hai certas cousas das que non se pode prescindir, así que últimamente non deixo de remexer pola rede na procura da mellor relación calidade precio.
A navegación, como non podía ser doutro xeito, corre por conta de "Oruxmaps" e logo de ter localizado un mapa con curvas de nivel e camiños detallados (topo 4umaps), e descargado miña comarca para poder traballar "off-line", teño a papeleta resolta. Así da justo!!
Espero ler todo isto daquí nuns anos escarallándome a risa daquelas primeiras conclusiós. O final este blog trata diso, de recordarme a min mesmo quén era eu hai uns anos e que cousas tiña nesta cabeciña que non deixa de rillar.
Pouco a pouco vou superando meus temores, inseguridades, que fanme caldo na camiseta igual que as primeiras veces que baixaba na moto o pueblo logo de sacar o permiso, que a tensión en cada músculos facíame chorrear hasta do lugar máis escuro do corpo, pois ajora igual, chego a casa dando noxo pero satisfeito, e o mais importante, desfogado de darlle o mango por pouco tempo que fora.
A moto vai caralluda, igual debería baixarlle máis a presión da roda traseira para que enjanche millor nas subidas ou toquetearlle no amortiguador, irei probando… pero estou moi contento co seu comportamento e parece que as barras quedaron ben reguladas logo de probar distintos tarados, así que en liñas xerais moi ben, a falta de cambiarlle o piñón por outro dun dente menos para poder rodar maís entre segunda e tercera, ademáis de darlle ese "punch" de gas que faille moito a hora de pinzar de diante ou facela derrapar para meter ou sacala das curvas.
O tema da equipación tamén vai a modo, que todo de vez non se pode, pero está claro que para ir polo monte hai certas cousas das que non se pode prescindir, así que últimamente non deixo de remexer pola rede na procura da mellor relación calidade precio.
A navegación, como non podía ser doutro xeito, corre por conta de "Oruxmaps" e logo de ter localizado un mapa con curvas de nivel e camiños detallados (topo 4umaps), e descargado miña comarca para poder traballar "off-line", teño a papeleta resolta. Así da justo!!
**************
Espero ler todo isto daquí nuns anos escarallándome a risa daquelas primeiras conclusiós. O final este blog trata diso, de recordarme a min mesmo quén era eu hai uns anos e que cousas tiña nesta cabeciña que non deixa de rillar.
captura Oruxmaps (topo 4umaps) en 3D
13 nov 2013
Traballando co Oruxmaps. Vídeo.
Onte tiña que localizar unhas fincas que previamente, hai
uns días, tivera que posicionar no GPS coa inestimable axuda do Oruxmaps, para preparar
a documentación dunha herdanza coa que anda a voltas miña dona… e como a cousa
prometía enredar polo monte un ratiño na procura dos “waypoints”, decidín
coller a moto que fixo remataría antes a faena, e de paso, porqué non facer un video,
jur jur!!
8 nov 2013
Probando chuches. video
Con isto de ir aumentando a seguridade polo marrón, fíxenme
cun collarín de espuma e unhas botas de verdade, de astronauta, das que fan que
en vez de pes teñas muñós insensibles, case inertes. Con estas botas a
sensibilidade nas palancas de marcha ou freo é anecdótica, pasa a rexistrar índices
negativos. Non e que perdas tacto, non, directamente sofres amputación dos
membros para pasar a traballar con zancos ortopédicos. Nunca tal cousa pensara.
O paseo non pretendía ser mais que unha posta en escea dese
par de elementos, a meu xuizo indispensables para pasearse polo monte, e así foi, pero
unhas cousas levaron a outras e o pouco xa estaba sorteando trampas de todo
tipo, sudando coma un can e desexando que todo aquilo rematara dunha fuckin vez…
NAAAAA!! Estaba a disfrutar coma un porco nunha lameira, coma se fora o único
jalo do jaliñeiro, por tutatis!! Canta felicidade pode transmitir un ferro?? Pregunteime
nun par de ocasios sen dar coa resposta… pero e que dende que coñecin a austríaca
ésta, non deixo de facerme a mesma pregunta unha e outra vez...
Fixen cumio, parei, fotos de rigor, vista o horizonte e
jassssss!! polo corta fuegos abaixo. Abrelle gas aquí para endereitar isto,
baixa o cu que non ves que isto afuciña, ollo coa lagoa glaciar, a fochanca, o
pao e os penedos, toxos, toxos e mais toxos. Acabou o corta fuegos sen pena,
pero coa gloria de ter sentido ben reguladas as barriñas estas que calquer día
montolles un altar. O subir cara o cumio parecíame que non estaban ben taradas
de todo (será cousa da miña postura que fai que cargue moito os brazos), pero
en baixada e llaneando polo corta fuegos, totalmente irregular, a orquilla
traballaba coa dozura propia dunha diosa
grega, tragando todo canto había jeje.
Cheguei a un camiño que metia medo, pero claro, ca chuvia
treboenta de onte a noite, era de esperar dar cun pantanal así. Metín a moto
polo medio e medio do camiño enlamado e como vin que a cousa ia ben, apreteille
o gas con intención de pasar aquilo o estilo dakariano, pero non, antes parei
forzosamente na lama para comprobar testura e sabor. Pero ainda así, e coa moto
enterrada hasta as orellas, tiña tatuado un sorriso na miña face que calqueira
diria que son o tonto do pueblo. Erguina e jasssssss!!!!. Fixen un par de kms
por pistas duras practicando aquilo de sair da curva a golpe de mango e nunha
destas, cando case me adianta a roda traseira pola dereita, decidin que por
hoxe ben chegaba de sensaciós fortes. Barrín o monte cerrei a porta e pirei dalí
antes de que ninguén notara miña presencia.
As botas caralludas, a proxima vez mirarei de non deixar as
pernas en casa, por aquilo de ir collendo confianza. Non, en serio, moi ben,
cambia todo, pero dinme conta que a distancia das palancas aos estribos, está
especialmente pensada para montar con botas de astronauta, así que por esa
banda moi ben. O collarín dame seguridade, igual non vale para nada, pero
pensar que por levar esa merda o perigo de desnucarme podese ver diminuido nun
0,000002% faime ir algo mais seguro. Psicolóxicamente faille moito. O malo foi
a conxugación de ambos elementos, que obrígame mirar de levantar o manillar un
par de centímetros. A ver!, entre que as botas fanme crecer un centímetro e o
collarín non me deixa tirar moito a cabeza para atrás, non queda outra que
mirar de ir mais erguido na moto, levantar o manillar vamos!, así que merda! terei
que ir mirando outra chuche máis jejeje
Por certo, da baixada polo corta fuegos e da esparramada na
lama non busquedes nada no vídeo. Pensaba que lle dera a “rec” e dinlle
ostias!.
22 oct 2013
Outro pasiño "off". vídeo
Hora e media tiña para darlle
unha voltiña, e tendo chovido coma choveu o venres mailo sábado, había que
probar as rodas polo barro, que o final foi ben pouco, pero había que sair na
prucura del.
Fíxenlle un “pit stop” na
gasolinera de Casalonga para lle baixar presión as gomas. A un bar e medio,
menos non eh!, que non me quero deixar a llanta no primeiro croio dun carreiro
calquera, paso!!... e JASSSS na procura do “Track” que teño cargado no teléfono.
Unha cousiña teño que dicir:
Os tempos e as distancias polo monte non che son ijuais. No monte cada minuto
intensifica o que lle segue e desmerece o anterior. Non digo que non pase o
tempo, simplemente digo que quince minutos por un tramo medio complicado,
faiche caldo na camiseta, así que unha hora mallando, para un recén chegado
coma min, eche unha a-ni-ma-la-da (notas de novato: sair de verán ainda que
neve). Por outra parte, ademáis do tempo, temos a distancia. Miña idea era de
facer o percorrido todo (que pasa polos concellos de Ames, Santiago e Negreira)
en menos de duas horas ou así... pero nunha hora non fixera máis que chegar a
Figueiras (que por asfalto levaríame sobre 10 min.) Vamos! que enredo mais polo
monte que no bar tomándolle a arrancadeira. Terei que pensar adicarlle unha
mañá enteira o paseo circular pola comarca...
A cousa é que rodando mais
polo “off” que polo “on”, cheguei o alto de Figueiras pouco despois de ter
espallado a moto pola corteza terrestre con bastante menos mimo do que quixera,
pero sonche cousas de novatos que hai que ir pulindo, verédelo no vídeo (nota:
coller unhas botas off das que non esbaran), así que para cando as primeiras
pingas decidironse materializar no meu casco, eu xa puxera os peteiros contra
casa e abríralle jas polo nejro coma se fora o fuckin Marquez sorteando vacas,
vellas e cadelas doentes. Adiantei a unha nuve treboenta nunha roda e dinlle as
costas a choiva derrapando cas duas mentras lambía o asfalto cas orellas, así
que cheguei a casa con marxe dabondo para pasarlle o tratorito polo prado antes
de que me collera a manta de auga.
Unha saida caralluda!!.
8 oct 2013
Iniciándome en el "off road". vídeo
Mucho me queda por delante, pero yo seguiré paso a paso, sin prisas, para ir haciéndome más interesantes los avances y más perdurables las mejoras sobre la ktm... para conocerme a mí y a mi propia montura sobre un terreno que no es el habitual, en el que todo es distinto, en el que se disfruta de otra manera.
Así que por fin me decidí a montarle las ruedas mixtas de tacos que tenía aburridas en el garaje desde que las adquirí aprovechando una buena oferta en la red cuando las temperaturas aún exigían seguir rodando sobre asfalto, pero llegado el otoño ya no me pude aguantar más y este ha sido el resultado:
CONTINENTAL TKC80 120/70/17 y HEIDENAU SCOUT K60 150/70/17
Lógicamente rodar por lo marrón con unas Dunlop Sportmax Mutant o con unas Pirelli Scorpion Trail (ambas increíblemente buenas sobre asfalto) a rodar con los taquitos nuevos de estreno... es como la noche de la sima más profunda y el día sobre la cumbre más expuesta. Esa es la sensación de quién no ha probado otra cosa antes, del que se está iniciando en esto y sin haber tocado ni amortiguación ni presiones, tal cual desmontar unas gomas y montar las otras, estas han sido mis primeras impresiones. Me reafirmo, quiero ir poco a poco para saborear hasta la más ínfima de las mejoras y así poder aprender y distinguir bien entre lo que es bueno y lo que es mejor.
MI PRIMERA INCURSIÓN:
Así que por fin me decidí a montarle las ruedas mixtas de tacos que tenía aburridas en el garaje desde que las adquirí aprovechando una buena oferta en la red cuando las temperaturas aún exigían seguir rodando sobre asfalto, pero llegado el otoño ya no me pude aguantar más y este ha sido el resultado:
CONTINENTAL TKC80 120/70/17 y HEIDENAU SCOUT K60 150/70/17
Lógicamente rodar por lo marrón con unas Dunlop Sportmax Mutant o con unas Pirelli Scorpion Trail (ambas increíblemente buenas sobre asfalto) a rodar con los taquitos nuevos de estreno... es como la noche de la sima más profunda y el día sobre la cumbre más expuesta. Esa es la sensación de quién no ha probado otra cosa antes, del que se está iniciando en esto y sin haber tocado ni amortiguación ni presiones, tal cual desmontar unas gomas y montar las otras, estas han sido mis primeras impresiones. Me reafirmo, quiero ir poco a poco para saborear hasta la más ínfima de las mejoras y así poder aprender y distinguir bien entre lo que es bueno y lo que es mejor.
MI PRIMERA INCURSIÓN:
7 ago 2013
Non so de motos vive un. video
O meu e rodar, asi que de vacacios en familia non me queda outra que aparcar a ktm e coller os patíns... O caso é rodar rodar e rodar jejeje
3 jun 2013
Otra cúpula!
Hay que ir dejando atrás aquellas cosillas que monté en la moto con el único propósito del viaje, pero cuesta, es como pasar página y no quiero... así que iré poco a poco.
He comenzado con la cúpula papal, que sinceramente, no me chista demasiado y a pesar de ser efectiva, no casa con la estética seglar, pagana, de mi tranganillo, ni con la mía claro!, así que he optado por algo más...
Bueno, mejor verla!
Lo que sí, decir que esto engancha y aún me queda cubo para un par de cúpulas más... para ir probando cosas jejeje y además, con el trabajo que da, pues nada... ayer llegué a casa sobre las nueve, acosté al peque, me puse manos a la obra y antes de cenar ya tenía la nueva cúpula montada.
p.d.: Lo sé, todas quedan mal, pero ahora solo puedo ver la antigua KTM "ready to race", en modo "ready to travel"... ya iré cambiando la óptica con el tiempo.
Saudos!
He comenzado con la cúpula papal, que sinceramente, no me chista demasiado y a pesar de ser efectiva, no casa con la estética seglar, pagana, de mi tranganillo, ni con la mía claro!, así que he optado por algo más...
Bueno, mejor verla!
Lo que sí, decir que esto engancha y aún me queda cubo para un par de cúpulas más... para ir probando cosas jejeje y además, con el trabajo que da, pues nada... ayer llegué a casa sobre las nueve, acosté al peque, me puse manos a la obra y antes de cenar ya tenía la nueva cúpula montada.
p.d.: Lo sé, todas quedan mal, pero ahora solo puedo ver la antigua KTM "ready to race", en modo "ready to travel"... ya iré cambiando la óptica con el tiempo.
Saudos!
Suscribirse a:
Entradas (Atom)








