7 may 2013

Confirmado!

Ya es oficial. Soy ex-tío con suerte.
A pesar de haber amanecido con un radiante sol de primavera, el día fue nefasto.
La primera cita romántica con los Alpes resultó fatal. Tenia ante mi el trazado mas retorcido del continente. Se trata de una pendiente del trope mil por ciento, con curvas que se cierran tanto que dibujan ochos, que comienza a 500 metros de altitud para acabando a 1300 en poco más de cinco kms y habría sido emocionante si no fuera por las hojas, cortezas y desprendimientos que la propia montaña deposita sobre lo que es suyo, y que nadie limpia claro!. Así que el ascenso resultó bastante complicado, pero factible. Mi intención era la de seguir hasta enlazar con una general que pasa al otro lado de la montaña, pero al llegar a los 1300 metros de altitud, el asfalto desaparece para dar paso a una pista forestal. En cualquier otra circunstancia habría continuado, pero aquí, en solitario y por una pista que bien puede ascender hasta los mismísimos cielos no, no es necesario. Así que media vuelta. El descenso os lo podéis imaginar. En primera y con mucho cuidado. A ver, subiendo se te escapa la trasera y ya se encontrará, pero en bajada, un despiste acompañado de un excesivo par de apriete al freno delantero y me veo buscando "cogumelos". Bien, lo que se dice bien,  no lo pasé, fueron 50 minutos tensos, así que al poco me decanté por una autopista en la que me estafaron 5,50 € por quince kms.
Hasta media tarde pasé el día mas aburrido de lo que llevo de viaje. El norte de Italia, salvando los Alpes, se lo podían haber ahorrado. Sabía que la de hoy sería una etapa enlace para afrontar mañana la especial, pero para rodar con tráfico, en un entorno poco agraciado y por carreteras generales, nunca estoy sificientemente mentalizado.
Hoy también perdí un tiempo precioso buscando wifi, pero la verdad que saber de la familia me compensa mucho.
Sobre las cinco de la tarde la cosa se empezó a animar, el cielo comenzó a ponerme caras raras y no siendo habitual en él, me supuse que la cosa, esta vez, iba en serio. Me sopló con ganas en dos ocasiones, me dejó cuatro gotas en la pantalla del casco para darme tiempo de emparapetarme y ya! sin piedad!. Me cayó la del pulpo, descargando sobre mi todo lo que se había reservado estos días, con aparato eléctrico y percusión, pero como el tráfico era lento (mira tu que suerte) y el viento ya amainara, me resigné y continué bajo la lluvia. Cuando cesó, paré, escurrí los calcetines y me hice 70 kms más hasta que de una vez por todas decidió que ese motero, de ahí no pasaba.
Hay cosas que suceden todos los días, pero que si no estás ahí para verlas o no miras en el preciso momento, es como si nunca hubieran pasado. Yo además de estar ahí, tenía depositados los veinticinco sentidos en lo que sucedía a mi alrededor. Si el viaje fuera en coche me habría importado bien poco si llueve aquí o más allá, pero en moto es distinto, tú formas parte de tu entorno y lo que suceda en éste te influye de tal modo que en ocasiones pensarlo friamente da miedo. Pero hasta eso engancha, o a mi me pasa.
Tenia ante mi dos tormentas  descargando su furia y entre ambas, hacia donde yo me dirigía, un claro en el que había depositado toda mi esperanza. Sucedió en un momento, lo estaba viendo y no pude reaccionar, en pocos segundos ambas tormentas se hicieron una, que primero sacudió con una manta de granizo y luego con todo lo demás. Yo y algunos coches nos abrigamos bajo un puente, asustados. El estruendo fue desolador. Los coches se resistían a continuar y yo allí, jugando al escondite entre dos columnas.
Cuando se alejó la tormenta, que no la lluvia, arranqué y a unos 1000 metros ya estaba preguntando por una habitación single.
Bueno, seamos positivos, y como le dijo el maestro Morente a su hija: "no te quedes con lo malo. Quédate con todo!", y así lo hago. Gracias maestro!.
Mañana tengo que tomar una decisión "importante". Ya os contaré.

LA RUTA 441 kms


entre dos columnas
más acojonados como yo
la carretera maldita
puente de Pavia
desde la carretera maldita
serpenteo de infarto y descenso de muerte
Alpes
más carretera
y más, pero no mejor

6 may 2013

Querido diario...

... estoy enamorada. Los Alpes.
Cruzar los Alpes no es como pasar por los Ancares saliendo de Galicia, no (yo es que soy de pueblo y claro...), ni chuparte la caravana playera de un domingo, tampoco. Es mas bien como la actualización catastral de una casa. Eterna. Solo que en vez de estar de ventanilla en ventanilla estás de universo en universo, pero por lo demás es igual, cuando piensas que ya has acabado no has hecho mas que empezar.
Yo soy el mismo que se acobardó ante los Pirineos, pues esta vez casi entro en depresión, en serio, he sentido como una punzada de ansiedad, no se. Pero la verdad, creo que fue por haber empezado con mal pie:
La mañana fue de fábula, parecía que estaba rodando por la mismísima Toscana. Las casonas con sus arbolitos, los prados, los viñedos, era todo tal cual la recuerdo... transcurría el día con total normalidad,, como las anteriores jornadas, con mejores carreteras que las de ayer, pero sin echar cohetes, de las que a mi me gustan vamos!, solo que estas tenían pintadas las líneas exteriores, la central p'a que!?.
Todo comenzó a la altura de Pont Saint, y luego de pasar por la impresionante universidad del vino, entré en el valle del fuckin Céfiro. El viento soplaba con tal intensidad que querer apurar mas de 70 km/h era totalmente suicida. Pensaba que se trataba de algo inusual, pero con el cielo despejado y buena temperatura, no lo entendía. Poco a poco fui siendo consciente de que las propias cepas de vino mostraban una misma inclinación, y los árboles y hasta las construcciones parecían rendidas a merced del viento. No lo podía creer, aquello era así, ese viento formaba parte del propio paisaje... y las montañas del horizonte en vez de acercarse parecían estar cada vez mas lejos. Todo es así por la Francia que he rodado, o casi todo, inmemso. Llegué a un pueblo, Bollene, en el que decidí, como los otros días, encontrar una wifi para saber de la familia y ellos supieran de mi. Misión imposible. Había llegado al pueblo poco menos que jugándome el tipo y tenia que volver a arrancar. Pues resultó que el pueblucho sin wifi es un oasis en aquel infierno huracanado, así que otra vez me comí unas sacudidas inmerecidas. ¡¡Ya puede salir oxigenado el vino ese!!. Acabó el infierno, encontré la wifi prometida y comí. Luego me puse con la cadena de la moto, que me tiene mosca. Parece que se está comiendo los dientes del plato a bocados y creo que es por no haber centrado del todo bien la rueda, no se... El caso es que encaré la cordillera Alpina con mal cuerpo, pero al poco rato se me había pasado. Empezaron a salir motos de debajo de las piedras. Estaba claro!!, había llegado a territorio comanche y en cuanto me aseguré que en el tren trasero todo estaba o.k., empecé a disfrutar, que es a lo que he venido.
Ese solo fue el comienzo. Lo que en el mapa aparece como un parque nacional, ya son los Alpes y cuando los pasas, otros alpes te esperan, y cuando ya crees que estas en el techo del mundo, hay mas y mas alpes, y así unos 250 kms, que se dice pronto. Pues bien, estoy durmiendo en Susa y aún no he cruzado los Alpes, me restarán unos 30 kms. El caso es que a pesar de todo, al final me han enamorado y creo que mañana me invitarán al baile... Pero eso os lo cuento mañana ;)
Hoy he atravesado una de esas cortinas de agua que se divisan a lo lejos. Entre los 1200 y 1700 metros de altitud, eran bastantes las que acechaban, pero ya digo que solo fue una la agraciada con mi presencia. Tambien os digo que para lo que fue bien se podia haber reservado, porque llover y no mojar, es tontería, en dos minutos hasta los guantes de verano estaban secos.
Por cierto, que gusto hacerse 2000 kms y poder pedir las cosas por su nombre. una BIRRA!!

LA RUTA 437 kms


5 may 2013

Le Tour

Me desperté en una habitación llamada NewYork, pero bien la podian haber dicho Brooklin, aunque lo extraño es que no fuera "purgatorio" o algo así... fue el único motivo pagano que pude ver en toda la ciudad. Con decir que mi hotelito en una de sus fachadas ciegas tenía pintada a la virgen asomada a un balcón, os lo digo todo. De ser devoto habría abandonado la ciudad escandalizado, pero como no lo soy, impío de mi, marché sin haber visto aparición alguna.
Hoy lo he pasado bien de verdad y cada día parece mejor que el anterior. Eso es bueno.
Estoy dividiendo las jornadas en cuatro partes, de entre cien y ciento cincuenta kms cada una. La primera con el desayuno acomodándose ha sido la más urbanita, entre Lourdes, Tarbes y demas localidades bien pobladas y recién extraídas del "Le Tour de France", tal cual; la segunda parte ha resultado ser la mas corta, ya que entre la pieza de fruta y caña de rigor de las doce y media y la comida de las dos, poco tiempo he tenido para sumar kms, pero juntamente con la tercera parte, han sido las mas divertidas. Si no pasé por la plaza mayor de ciento cincuenta localidades no pasé por ninguna (que frase hecha mas ridícula oiga!) y la verdad que la última de las etapas, que resultó ser la mas salvaje, después del café de media tarde, tampoco resultó demasiado extensa, así que hoy no creo haberme merendado mas de 450 kms. Me quedé con hambre.
Antes de partir aprecié un moderado consumo de aceite, lo habitual en mi "tranganillo" luego de mil y pico kms, así que con ansias de comerle la oreja a algún motero despistado, me propuse gorronearle un par de cc de oil al primero que me encontrara apostado delante de su casa y así fue. Le tocó la china a uno que estaba guardando su flamante bmw 800, la naked. Le entré chapurreando mi inglés de Cacheiras y él me contestó chapurreando su francés de campiña. Me preguntó "england?" constatando que en inglés no nos íbamos a entender. Pero por dios! si tengo un acento gallego que ni la mismísima Rosalía... pero bueno. El caso es que nos entendimos perfectamente. El buen hombre se acercó a su garaje, sacó su 10/40 y procedió al servicio. No me digáis de donde lo saqué, pero cuando luego de echarme medio cc de aceite en el motor hizo ademán de parar, le mandé un "an petit plu" y funcionó!! me sirvió medio cc más. Ni estoy seguro que sea en francés lo que dije, pero como su juego de muñeca fue tan inmediatamente natural, supuse que sí. De donde extraje ese resquicio de seudo franchute aún no lo sé, pero me supongo será de ese archivo encriptado que todos tenemos en nuestro cerebro, que en ocasiones nos hace un guiño. La cosa es que salió tan natural que hasta yo me sorprendí, y os lo cuento, que carallo!. La parrafada no quedó ahí, me preguntó a donde me dirigía, le comenté por donde quería ir mostrándole el mapa del móvil y tajantemente me respondió que por ahí mala carretera y que se yo..., constatando está vez, que efectivamente esa era la carretera por la que quería ir, la mala, cual si no? jeje, por las aldeas!. Y así fue por donde me encontré con ciento y la virgen plazas (otra expresión que no encajo tu!).
El siguiente contacto con el gabachus erectus fue en la comida, con la familia que regentaba la "trattoria". Fiasco!. Ella portuguesa, él andaluz y el resto de familia a saber, pero francés ninguno. Nos echamos un buen rato de chachara, hablando de nada. La siguiente víctima fue una impresionante chavala de metro ochenta, peliroja de ojos azules a la que pregunté por una gasolinera (no abundan por los puebluchos... las gasolineras digo) quien a pesar de entender perfectamente lo que le decía no conjugaba ni "mu" en inglés, pero me explicó perfectamente por donde ir. Sin querer se lo agradecí con un "thank you... for your eyes", así que se subió a su coche y me condujo directo a la gasolinera dejándome en el propio surtidor y despidiéndose con piñata que ya quisiera el de la'vara. Parece que hoy el encriptado tenía el día.
Por último, en el hotel que me aloja, una vez mas pisoteando el idioma de Shakespeare me las vi y desee con los dueños, hasta que se me escapó un gazapo en castellano y resultó que el tío había nacido en Córdoba. Toma ya!, hasta tapa me puso... luego de pedírsela claro.
De las carreteras hay tanto que contar que resulta imposible describir nada. En casi 500 kms de ruta os podéis imaginar. De todo, pero sobre todo hoy, de las mas ínfimas, de las que ni pintura tienen. Como siga así mas pronto que tarde me tendré que pasar por el zapatero si no quiero llegar a casa en chanclas.
Por cierto, alguien me puede decir que hace un radar en una carretera cuyos arcenes están pensados para pasto de las vacas? pues si, allí estaba rumiando el muy jodio. A ver que pasa.
Os dije que soy un tío con suerte? pues hoy después de una jornada que te torras, me pillaron las primeras gotas de una tormenta justo delante de mi hotel favorito jeje... a ver mañana...
Fotos. Es mi tarea pendiente. Hoy era todo tan grande que! que haces? le echas la foto a un poste del tendido para que salga favorecido con semejante vergel detrás?. No se, no es lo mío. En Galicia es mas fácl, es todo mas pequeño. De donde nosotros sacamos cuatro riachuelos, siete prados y dos soutos, éstos franceses no tienen ni p'a media colina.
Veña! jaaaasssss!!

LA RUTA 400 kms


4 may 2013

Segunda jornada

Mi objetivo era llegar a Francia y aquí estoy, en Lourdes, rodeado de virgencitas y demás souvenirs para el turista... y yo me creía que lo del Apostol Santiago era un desfase, pues no. La Virgen de Lourdes nos gana por goleada.
El día ha sido largo, he cogido la moto a las diez de la mañana y la he soltado a las ocho de la tarde. Valles, montañas y mas valles fueron sucediéndose uno tras otro, los primeros para dejarme descansar con la moto en vertical y los segundo para entrar en calor, genial!.
Me han ido sorprendiendo muchas cosas a mi paso. Castillos del medievo y pueblos que bien podian ser contemporáneos, preciosos, idílicos, pero lo que mas me ha impresionado, como de costumbre, es la propia geografía. Mi viaje es turístico, pero paisajístico sobre todo, podía haber sido mas correcto ir parando de iglesia en iglesia, ruina o cripta, pero no, esta vez lo que toca es ver como cambia el paisaje, hablar con la gente para ir notando los acentos y poco mas. Quiero gente y paisajes hasta que me aburra y creo que hoy he conseguido ambos objetivos.
No se, estoy extasiado con tanta belleza, en serio y la habría fotografiado si no fuera en moto, os lo juro, pararía cada 500 metros y echaría una foto y así hasta acabar el día, pero la moto es lo que tiene, que precisamente no pide pausas y menos cuando el propio  terreno lo retuerce todo de tal forma que detenerse sería coitus interruptus. Lo siento.
Lo mejor de lo bueno han sido, como no podía ser de otra forma, los Pirineos. Enormes, inquietantes, fríos, nada que ver con mis redondeadas montañitas de casa, a las que les pesan los años. A los pirineos no, se ven joviales, vigorosos, insultantes, pero sobre todo, sobrecogedores para un motero en solitario sobre una pequeña monocilíndrica. En ocasiones se me antojaba pedir disculpas por molestar o permiso para pasar. Impresionantes!!.
Ya no me acordaba de Francia. La última vez que pisé suelo gabacho fue con dieciocho años, cuando un amigo y yo decidimos averiguar que "carallo" pasaba en Amsterdam que todo el mundo hablaba maravillas jeje, así que al volante no nos quedó mas remedio que cruzar el país. Hoy prácticamente todo me resultaba nuevo. A su arquitectura me refiero. Que gracia sus casitas alpinas, de ventanas pequeñas y tejados verticales, que nevadas en invierno parecerán de merengue, que cucada!!. Pero muy salados ellos, los franceses, en serio. Poco después de la frontera y perdiéndome por una de sus innumerables carreteras, una manada de vacas me hicieron frenar y muy gentilmente el tío la'vara me comentó que a cien metros ya se salia de la carretera con sus colegas del vacuno. Cien metros no fueron, pero trescientos si. Que majos ellos. Eso si, me agradecieron la paciencia con una muestra de piñata sin igual. Los entiendo, a ver, si paso con mi molinillo a 100db a menos de cinco metros de una de sus tetas, se las cuajo.
Algo de lo que estoy realmente contento es de la ruta a seguir que he trazado sobre el mapa. Mi intención era escapar de lo habitual por carreteras y parece que lo estoy consiguiendo. Hoy las he pisado todas, las mas rápidas y las mas lentas, como ayer la verdad... con decir que me he escapado del país sin haberme cruzado con la primera patrulla de tráfico, pues eso.
Anécdotas muchas... carreteras cortadas por desprendimientos, perros suicidas echados sobre la calzada y cosas así, para no perder la concentración... pero la mejor, Bamby. Sí, he visto a Bamby. Pensaba sinceramente que con el ruido que mete mi moto, ver un animal de verdad sería imposible, pero me supongo que la curva facilitó mi inesperada llegada, y allí estaba la pobre, que de un salto desapareció por un desmonte que ni el Torronteras en sus mejores tiempos. Pensé que se mataba la criatura.
En cuanto a los cuidados de la moto, hoy ha tocado apretar el portamatrícula y tensar cadena, poca cosa.
Ainsh! Me queda tanto en el tintero, que algún día me arrepentiré de no haberme traído un portátil.
Os dejo, que no son horas y mañana me espera otro paseito del copón!!
Por cierto... ayer había foto denuncia, a ver si localizáis la de hoy ;)
Apertas!!

LA RUTA 505 kms


Una de tantas plazas. Cabredo.
foto denuncia
Algún sitio de los Pirineos
tío l'avara
por la carreteeeera

Pirineos-Francia
Pirineos-Francia

3 may 2013

Diario de ruta

Un año. Ni más ni menos que un año desde que empecé a darle vueltas a este viaje que hasta hoy mismo, no sabría si sería posible o por el contrario quedaría latente entre tantos otros proyectos que nunca han dejado de serlo.
Había que ir decidiendo algunas cosillas, a donde, por donde y cuando, y siempre  teniendo en cuenta distintas premisas. Lo que tenía claro es que después de dos años en dique seco, moterilmente hablando claro!, tenía que ser algo grande, satisfactorio, y además debería ser con el mismo espíritu romántico con el que había regresado de hacer el "les-a-les 2011", sin mayor pretensión que la de ir conquistando kilómetros, curvas, pueblos y paisajes que seguro me saldrían al paso. Algo en lo que no dudé es el tipo de ruta, tendría que ser en su mayoría de montaña, ya sabéis, con muy muchas muchísimas curvitas caracoleras, así que intentaría ir enlazando cordillera tras cordillera en todo lo posible, y en consecuencia las carreteras resultarían ser secundarias, terciarias o de inferior casta y precisamente ahí es donde espero radique gran parte del encanto de mi periplo, que ya es un hecho.
La fecha fue una preciosa causalidad. Prácticamente, desde mi independencia económica, casi todos los años en estas mismas fechas decidía un viaje al extranjero, haciéndolo coincidir precisamente con mi cumpleaños, así que fue inevitable fijar la mirada en mayo y teniendo en cuenta algún festivo estrategicamente situado, resultó ser el mejor mes del año para una vez más, partir a tierras desconocidas.
Los cinco días del les-a-les los había disfrutado tanto y con tan poca cosa, que quería que esta vez fuera igual. En aquella ocasión una mochila sobre depósito con cinco mudas me había resultado más que suficiente, ¿porqué tendría que ser distinto esta vez?. No hay más que hablar!, me haría con una mochila mágica cual chistera, en la que me tendría que entrar todo lo mínimamente imprescindible, ni más ni menos, y saldría a la aventura.
Ya tenía las ideas claras, pero el chocolate aún sin espesar restaba darle a la moto un poco de autonomía y maquillarla para un viaje que tendría que ser el de mi vida. Hasta el momento claro!. Solucioné con un depósito de 20 litros que como poco me daría 400 kilómetros de autonomía; una cúpula para reducir los cansancios propios de un viento bandido; una parrilla donde alojar una ridícula mochila sin fondo; un porta herramientas que conseguí acoplar en la cacha derecha de la moto y un invento para restar tensión a la muñeca derecha, la del gas ya sabéis. Cuatro cosillas que, juntamente con una limpieza del carburador y un reglaje de válvulas, me tendrían liado todo el invierno cacharreando con la moto, pero que a dos meses de la partida quedaron totalmente solventadas. Ya tenía "meu tranganillo" "ready to everything".
Papeleo. Actualicé mi permiso de conducción, pasé itv a la moto, revisé su seguro, que también es el mío, y renové el plastiquito mágico, ya está!.
Solo tenía que llegar el día y por fin HA LLEGADO!!, y como aun no sé hasta donde aguantará mi cuerpo y mi moto, dejaré el destino del viaje en suspense para no verme defraudado. Si aún no sé donde dormiré esta noche ¿para qué ponerme metas más allá de lo estrictamente preciso?. Tengo rumbo, la meta es llegar a casa satisfecho de lo vivido.
Deseadme suerte, porque todo lo demás ya lo he resuelto yo ;).
Saludos!
PRIMER DÍA
Las nubes me despidieron ayer y hoy me recibió un sol de encanto. De estreno.
Partí a eso de las diez y media de la mañana con mas ganas de coger la moto que nunca y esas mismas ganas han hecho que fuera una jornada perfecta.
Como no podía ser de otra forma el recorrido de este día y el de los que restan lo había planificado por las aldeas y una tras otra hasta llegar a Portomarín, todas ellas conocidas de alguna que otra salida previa. De Ahí en adelante todo sería nuevo para mi y siguiendo el camino de santiago a la inversa llegué al Bierzo. Increíble. El Bierzo es un paraíso para los moteros, no tengo duda. Tanto el firme como la trazada de sus carreteras son para no aburrirse, así que conseguí completar unos 350 kms de ensueño, curveando sin parar. Los restantes 200, la verdad, fueron un coñazo que si no fuera por los picos de la cordillera cantábrica que no me dejaron hasta mi destino, sería para haber tirado con la moto y hacer dedo hasta casa, pero bueno, hoy tocaba hacer kms y quieras que no, las mortecinas rectas son buenas para ir sumando.
El día no estuvo exento de sorpresas... por el Bierzo, entre sus cuencas mineras, pasaban las curvas una tras otra sin darme cuenta de que no me restaba tanto de gasolina en el depósito y por un momento me vi tirado en una cuneta, en dique seco, pero por obra y gracia apareció una, después de unos 100 kms sin divisar la primera (es lo que tienen las aldeas jeje). Y no contento con la tensión vivida, el destino me deparó el primer percance del viaje, por si me pensaba que la cosa era así de fácil. Los soportes traseros de la parrilla se habían roto y así no podía continuar. Corría el innecesario riesgo de que la mochila, en una fuerte frenada se me viniera encima. ¿Os he dicho alguna vez que soy un tío con suerte?. Justo delante de la bendita gasolinera había un taller flamantemente equipado esperando por mi, así q en menos de media hora ya estaba otra vez tomando rumbo fijo.
El día fue inmejorable y me supongo por eso mismo, por mi alegría, me hizo acordar, en más de una ocasión de los que hoy no están pasando un buen momento, así que aprovecho para mandarles un fuerte abrazo a Suso y a Miguel, muy presentes durante tanto tiempo para mi solo.
Tengo muchas más cosas que contar de este primer día, pero no será posible. Estoy muerto, me falta chispa jeje... así que quedarán para una posterior reposición si es que la hay ;)
Me disculpen los gazapos, faltas y demás tropiezos, pero con el móvil y ya en el sobre, mucho más no puedo. Por cierto, ni soy fotógrafo ni lo pretendo jeje.
apertas!!
Se me pasaba. Hoy plancho en Aguilar de Campo.

LA RUTA 489 kms

en casa
Portomarín
Portomarín
Samos
Asturias
Cuenca minera
Bierzo - Asturias

17 abr 2013

si se te rompe la cúpula...

... que es lo que me ha pasado a mi en una ridícula caída, pues nada, la sustituimos por un plástico.
Material:
-cubo, de donde extraeremos la cúpula.
-cartulina/cartón. Con la que haremos la plantilla.
-tijeras cortachapa, para facilitar el recorte del plástico.
Decir q estoy encantado con el resultado práctico, que no con el estético, pero todo no se puede.



cubo y plantilla

recorte inicial

recorte definitivo y agujeros para anclajes



anclajes instalados


instalación definitiva




Así me lo monto - oruxmaps


Reflexionando:
Los moteros tenemos la costumbre de rodar una y otra vez por las mismas carreteras, por muchos motivos lógicos claro!, las conocemos, nos dan seguridad, más vale bueno conocido... y al final las aburrimos, o a mi me pasa.
Desde algún tiempo distintas circunstancais me han hecho cambiar la forma de interpretar "la moto" y su mundo en general, y una de ellas es la que extensamente sigue:
Hoy por hoy mi motivación es conocer rincones nuevos, aúnque estén a cinco kms de casa y por supuesto, rutas nuevas por donde rodar, ocultas entre las montañas, habitualmente transitadas por poco más que lugareños, por las que nunca rodaría si no fuera obligada su visita, pues bien, lo que ahora hago es obligarme.

Desbarrando:
¿Cómo? ¿a rumbo?, podría ser una opción, pero en mi caso, no saber por donde circulo me genera una cierta inserguridad. No sé a qué hora llegaré, dónde iré a parar, si apareceré muy lejos o no... demasiadas incógnitas para un padre de familia jeje. Yo no lo veo cómodo. Creo que lo ideal es "perderse" teniendo la cosa controlada. Pues vale!! llevando un gps ya está, podríamos pensar, te vas perdiendo y siempre puedes mirar por donde estás circulando... pero el caso es que perderse a rumbo, aun con gps, ocasiona dos tipos de salidas. Una realmente buena, en la que has descubierto un montón de sitios, carreteras que se retuercen y amazonas que galopan a la par insinuándose, o por el contrario, una salida penosa que no te ha llevado a ninguna parte y lo más parecido a una amazona que has visto es un pajarillo recién copulado, fiasco!, y aún por encima no sabes ni por donde has estado. Si tenemos en cuenta que para lo poco que habitualmente podemos coger la moto -yo al menos- lo que queremos es una salída fructífera... pues tendremos que llevar los deberes hechos de casa. Me explico:

Retomando:
En principio es fácil, simplemente abriendo el "google maps" en el ordenador de casa y a la vista del mapa de nuestra zona, haciendo zoom para que se muestren las distintas capas, podremos descubrir las rutas más retorcidas, las más divertidas, o las más rectas según nos apetezca el paseo. A mayor zoom más vías secundarias irán apareciendo y a menor zoom, éstas irán desapareciendo para dar paso a las aburridas carreteras nacionales y autovías. Pues bien, no hay más que unir un punto con otro utilizando su herramienta "como llegar", o con el botón derecho del ratón sobre el lugar, y una vez aparecido el trazo sobre el mapa, pinchando sobre este mismo trazo, lo podemos desplazar hacia aquella carretera que sin ser la más rápida que por defecto busca la aplicación, resulta mucho más sinuosa y a priori, divertida.
Ya tenemos nuestra ruta y si nos hemos creado una cuenta google (que todos los que tenemos teléfonos android ya hemos creado con nuestro gmail), pinchando en "guardar mis mapas", tendremos disponible la ruta, que automáticamente se habrá sincronizado con nuestra cuenta "maps" del teléfono móvil, así que abriendo la aplicación, pinchando en las capas y luego en "mis mapas", podremos escoger la ruta que más nos interese y jugar con ella en la palma de la mano.

frustrando:
Ya está!!, solo tendremos que instalar en el manillar de nuestra moto, bici o patinete, un gadget donde poder fijar nuestro teléfono, encender el GPS de éste, hacer zoom a placer, e ir siguiendo el trazo, sin más, es genial!!, con alguna salvedad claro!. Necesitaremos instalar además en algunos dispositivos una aplicación que nos permita tener siempre encendida la pantalla (KeepScreen p.ej.) y usar tarifa de datos, con el consiguiente consumo de batería que ambas premisas conllevan, así que la fantástica ruta se verá reducida sí o sí a tres, o a lo sumo cuatro horas de batería. Además yo he visto alguna que otra tara en la aplicación "maps" que en alguna ocasión me ha dejado tirado, así que puede ser que al final resulte una práctica un tanto deficiente en distintos sentidos, pero aún así estamos en el buen camino. Solo necesitamos una aplicación que no consuma mucha batería y que funcione fina de verdad:

Definiendo:
ORUXMAPS.
Me veo obligado a hacerle publicidad a esta tremendísima aplicación que desde hace unos meses me lleva de la mano a conocer tantos y tantos rincones que si no fuera de este modo, es muy probable que nunca hubiera conocido y siempre con una fiabilidad pasmosa. Además, para los más patrios, es una aplicación desarrollada en casa.
Es un lector de mapas con infinidad de posibilidades e importantes particularidades. Además de todo lo que puedes hacer con "maps" (y muchas otras cosas más), con esta magnífica aplicación lo podrás hacer sin necesidad de tarifa de datos, así que alojando los mapas directamente en la memoria del teléfono y descargando las rutas de "google maps" o de cualquier otra página en la que los usuarios hallan colgado sus rutas,  podremos seguir éstas sin necesidad de usar datos para cargar mapas o rutas. Podremos cargarlo todo directamente de la memoria del teléfono, poner éste en modo avión y disfrutar de paseos de hasta 8 horas para un galaxy SII y si vives frontera con otro país, pues mejor que mejor, sin temor al cambio de tarifa ni cosas raras. Además ya incorpora la opción de pantalla siempre on, así que, todo solucionado

Si te ha interesado esta aplicación, igual lo que sigue te serve de algo, sino, olvídate, a otra cosa, en serio

Tutorizando:
Para usar oruxmaps:
- Estamos en nuestro ordenador y ya tenemos guardada nuestra ruta en el "google maps", así que la abrimos y hacemos clic en "kml" y automáticamente descargaremos un archivo con la ruta en dicho formato ".kml".
- A continuación abriremos otro programita, el "gpsbabel" con el que cambiaremos de formato el archivo ".kml" para pasarlo a ".gpx".
En "entrada" clicamos "archivo"; en el primer desplegable escogemos "google earth (keyhole) Markup languague"; en el siguiente apartado buscamos nuestro fichero alojado en nuestras descargas y en el recuadro de salida, en el desplegable, escogemos "gpx - xml" y a continuación decidimos donde alojar el nuevo fichero y como denominarlo (ver captura de pantalla). Le damos a aplicar y ya está. Ya podemos ir a por nuestro fichero allí donde le hemos dicho que lo aloje.
-Una vez con nuestro fichero de la ruta en formato ".gpx" lo único que nos resta es conectar nuestro teléfono en el ordenador en modo "almacenamiento masivo" de forma que nos permita acceder a todas las carpetas de todas las aplicaciones, buscamos la carpeta "tracklogs" de oruxmaps y pegamos ahí nuestro nuevo fichero.
-Lo mismo con los mapas para usar en off-line. Los descargaremos de internet (en la página de oruxmaps, en su foro, hay gente que comparte mapas o bien informa de donde se hallan alojados), y directamente pegamos el archivo descargado en la carpeta "mapfiles" de la aplicación oruxmaps, todo desde el ordenador claro!.
Ahora ya tenemos nuestros mapas y nuestras rutas grabadas directamente en la SD del teléfono, así que poniendo éste en "modo avión" para reducir consumo, ya tenemos muuuuuchas horas de ruta.

Para descargar las rutas alojadas en "wikiloc" direcamente desde el teléfono, no hay más que descargarse la aplicación "TrackingLocDroid", abrir ésta y buscar la ruta que más nos apetezca y una vez localizada, pulsando en importar a oruxmaps ya está!, automáticamente la ruta queda almacenada en la carpeta "tracklog" de oruxmaps y a disfrutar!!

Apuntando:
-Wikiloc es una página en la que los usuarios de distintos deportes comparten rutas por carretera, senderos y hasta urbanas, perfectas para conocer cualquier paraje rústico o urbano, en moto, bici o a pie... y como ya nos hemos descargado los mapas, nos dará igual que sea en España o allende sus fronteras, que no necesitaremos tarifa de datos.



ruta circular hecha en "google maps" y cargada sobre un mapa off-line



detalle ruta circular, a distancia óptima para navegar

mi gadget, nada mal para agua y algún golpe


captura "gpsbabel"






10 abr 2013

Para os q non puideron

Parece que quedamos as tres ou tres e media. Doume presa e as tres e dez tou alí rascando un collón. Marcharon sen min ou son o primeiro?. Efectivamente, sonche o primero, estaba no bar eh!... logo Julián, Javi, Alex e Pepe. Somos cinco, arrancamos!!.

Saimos de San Lázaro e metémonos de cheo na autopista (mal comezo jeje) para simplemente enlazar coa nacional a Ourense (ah bueno!!), rápida para o que eu son, pero efectiva para ir sumandolle kms a unha prometedora tarde. Desviámonos xusto despois de Silleda, direción Forcarei para coller unha fermosérrima estrada na que comecei a sentir boas sensaciós ainda sendo rápida de máis.
Inciso (ou excusa jeje): Miña moto colle ben calquer velocidade legal e algunha ilegal tamén, sen maior traballo pero con algunha axuda aerodinámica, xa sabedes "misionero position"... o carallo é... non fará plof o motorico que jasto??, así que normalmente prefiro ir conservando mecánica (xa o sei, sona a disculpa cutre o non seguirvos roda, pero eche o que hai jeje), que como ben apuntaba Julián, os de moto3 sonche monocilindros con douscentos e pico km/h de punta, pero non lle piden lonxevidade. Todo non se pode.

Enlazamos ca nacional-541 direción Carballiño, pero desviámonos pouco despois para pasalo ben por Beariz, Avión e demáis aldeas, unha preciosidade toda a zona esa da Serra do Cando (ainda por descubrir), e aquí sí foi onde me vin na miña salsa. Normal, cun ferro que non pesa máis de 150 kg, cunhas inercias mínimas e un par bastante cómodo para os 50 e poucos cv que ten, pois xa está!. Paseino en grande, tocáballe xogar as ktms... que non Julián??
Dahí endiante, xa na estrada entre Ribadavia e Carballiño, a cousa faise algo monótona, pero como o terraceo non podía tardar en chegar, fixose ben jeje... Mandámoslle algo precisamente no Carballiño, cunhas boas risas de tapa (máis non había) e así, co sorriso estampado dímoslle jas a Lalín, logo subida rapidísima as élices do Candán, que a ver quén pillaba os tolos éstos dos cilindros a puñáos... e descenso dende Forcarei a Estrada. Parada en cacheiras para consultar e flipar ca pole de moto GP e deicalogo. Excelente ruta en moi boa compañía.

Alguén pide máis para unha soleada fin de semana?? Sííííííí!!!! carreirón en Qatar jeje.

Ainsh!! Que dura a vida do motero.

Saudos!



A RUTA



Están sen makinaria os colegas!

18 mar 2013

100X100

Non teño moito tempo pero sobranme ganas de coller a moto... así que un día aproveitando a sesta do piollo e outro día que éste maila nai fixeron por deixarme na estacada, aproveitei para darlle jas venres e sábado. Pouca cousa, pero de abondo para ter algo que contar jeje.
O saldo foi pintoresco de carallo. O venres intentando chegar o rio Xallas polas aldeas, nun deses percorridos que previamente trazo sobre o "maps", acabéi saindo por orellas nun sendero cun exceso de pendiente inusual para miña moto onde o pasto maila auga fixeron del unha trialera, así que non foi maís que unha simple insinuación, unha caricia o freo dianteiro para verme o cu nos toxos e os pes no ceo. Non vos podo dar o gusto da foto porque nesas o último que quería era recrearme, pero a imaxe resultaba digna dela. Sillín fora do sitio, óptica colgando polos cables e a cúpula fea de collós feita anacos. Erguín a coitada burra, coloquei sillín mais óptica no seu sitio (na miña moto todo e de quita e pon) recollín os anacos da ferida cúpula e proseguín descenso co maior dos coidados, para non verme outra vez facendo a cucaracha. O chegar o asfalto decidin dar por terminado o paseo, así que apuntei contra casa e o ver que a altura de Bertamiráns tiña feitos 100 kms, achegueime a gasolinera para encher o depósito e comprobar que o consumo fora exáctamente con 102 kms, de 4,76 L (jeje moito me justan as estadísticas).
O sábado apetecíame máis caer sobre mollado (choveu toda a mañá e a tarde ameazaba con facer o mesmo) pero non fun capaz... non fun capaz de enroscarlle máis que o xusto para ir facéndo kilómetros coa maior das seguridades, polos rueiros de Teo, Touro, O Pino, Oroso e Santiago. A Choiva colleume en Sigüeiro, así que decidin recollérme. A Altura do CorteInjlés o marcador cantaba, outra vez, 100 kms, así que, outra vez, decidín encher depósito. 4,75 L. Vese que e ijual circular en seco, en mollado ou polo chan, que a meu tranganillo tanto lle ten, consume o mirmiño.
Saudos!!
Os restos da cúpula:

1 mar 2013

Presentación ktm dual-sport

ktm Dualsport 640 lc4
- 620 cc monocilíndrica
- 55 cv / 6750 rpm
- 60 Nm / 5750 rpm
- 150 kg
- 400 kms de autonomía
- velocidade máxima... moita máis da que justo jejeje
Vela ahí está meu tranganillo de sempre retocado pra chegar o fin do mundo (pensade que non hai tantos anos, este motorico era a adventure de ktm), por pistas asfaltadas ou non, sempre "Ready To Everything"... cun depósito de 20 L, parrilla porta bultos, cúpula fea de collós!, unha argallada na cacha dereita pra levar a ferramenta imprescindible que a ocasión requira, e pirelli scorpion trail para asfalto e continental tkc80 para o monte.
Nótaseme orgulloso dela??, pois que se note jeje ;)

Saudos!!